The question everybody asked was of course whether the school opened for the new school year. The answer is a definite ‘yes’, but not without issues and concerns though. The first hitch, being the fact that the toilets were unfinished and they had to make do with low walls and no doors. Many of our desks were damaged beyond repair by the move and after years of service, so not enough place to sit. There was no running water yet and we are dependant on the goodwill of the neighbours to draw water from their well until Jirama connects us to the municipal water. Keeping the goodwill seemed easier said than done as it turns out that as soon as even a bucket or a tool was left outside, it would disappear only to show up at the neighbours. We don’t have storage and at the end of the working day all the tools and material gets locked up in the classrooms and this goes for bricks too.
I am writing this edition of the week from our balcony, the view of the ocean in front of me, the lemurs frolicking in the mango trees in the garden and the familiar and comforting sounds of the village below. Yes, I am home.
Die Here is so goed en getrou. Dit is my getuies. Hy dra ons elke dag. Hy sê in Sy Woord dat Hy ons onder Sy vlerke weg steek en ons beskerm teen elke plan van die vyand en Hy doen dit. Alle lof en eer aan ons Vader wat so vir ons sorg en voorsien. Dankie vir elkeen wat vir ons intree, wat vir ons bid en wat ons ondersteun op een of ander manier. Dankie dat ons as ‘n span en as ‘n eenheid saam kan werk. Elkeen op sy gegewe plek. Dit is soos die oorlog. Iemand is in die voorkant van die geveg, waar die bomme val, ander stuur, ander dra by op een of ander manier ander bid, todat die oorwinning daar is.
Meer as 6 maande hou hierdie oorlog aan en ons sien hoe Dawid teen die groot Goliat staan en dat die Here klein Dawid sterk maak teen die dreigement van die vyand.
Ons as gemeente hou steeds aan om vir die vlugtelinge kos te maak, te help met verblyf, kospakkies, klere en waarmee ons ook al kan. Meer mense vlug na Reni. Hulle noem Reni die “hemel” want hier is nie soveel sirenes nie en mens voel veilig hier. Ek glo met my hele hart dat dit 26 jaar se gebede is en die Here se teenwoordigheid in Reni. Al is ons hawe ‘n groot teiken, steek die Here ons weg onder sy vleuels.
Die week was en Odessa toe. Ek is uitgenooi deur Odessa streeks hoofde, om ‘n forum by te woon wat aangebied is om dankie te sê vir mense wat bystand en hulp gee aan die mense van Oekraïne tydens die oorlog. Dit was ‘n groot voorreg om ‘n toekenning te ontvang. Alle eer aan die Here wat so getrou is. Mag Hy verheerlik word. Hulle het ook klem daarop gelê dat dit die Christene is wat tot op die voor front gaan om kos en medikasie te neem. Daar was generaals en staatshoofde wat hulle dank en waardering uitgespreek het.
Terwyl ek in Odessa was het daar ‘n paar keer serenis afgegaan. Ek kan nie dink hoe kindertjies onder so ‘n vreesaanjaende geluid probeer slaap nie. Daardie oomblik voel dit so onwerklik asof jy in ‘n tweede wêreldse filmstel is. Mens weet nie waarheenom te hardloop of wat om te doen nie. Meeste mense is al so gewoonden hou net aan met hul alledaagse gang. ‘n Bietjie verder van ons af, in Odessa, het ‘n vriendin van my, vertel dat sy daardie oggend deur haar balkon venster gesien hoe ‘n missiel oor haar woonstelblok trek. Sy se dat sy al die verskillende missiele hoor en uitken.
Raduga was vir ‘n week toe, maar Maandag begin ons weer werk. Daar is ook baie nuwe kindertjies, baie van hulle is vlugtelinge. Ons hofsaak met die brandweer gaan steeds aan oor ons laaste punt, water toevoer indien daar ‘n brand is. Ons begin nou twee putte grawe en pleister groot wat saam 12 ton water te hou.
Lux Verbi uitgewers het my genader om ‘n boek te skryf. Hulle wil hê dat die boek helfte November klaar wees. Bid asseblief vir my, vir kreatiwiteit. Ek kan niks sonder die Here doen nie.
Cilliers en sy vroutjie Tanya was vir so 10 dae in Reni. Hannes-Joshua en Anastasia is nou hier in Reni, vir nog ‘n maand, dan vertrek hulle na Amerika. Met Ivan en Benjamin Cor gaan dit goed. Mari-Alena is in Suid-Afrika en die verlange is groot.
Baie dankie dat julle bid en intree. Dit het groot krag! Die Here doen wat Hy gesê het. Hy is so goed vir ons.
Bid asseblief vir die kernkragsentrale wat in groot gevaar is. Bid asseblief vir ons beskerming
Baie liefde en seën in Jesus
Michele
Projekte rekening: Standardbank, Lynnwood Ridge tak (met kode 012445), rekeningnommer 014330067 in die naam Nuwe Dag
My persoonlike besonderhede: Capitec MRS M POTGIETER Savings Account Number: 1554335599 Branch: 470010
Almost time for me to go home…as in Madagascar home. One more flight to go. I am writing while I wait on Bole airport in Addis Ababa. Time is really going slowly now.
My week in Paris was just an amazing experience. I think my mouth did hang open for a moment like the rest of the people around me when I saw the Eiffel Tower for the first time. From up close, it just looks like a pile of rusted iron, but that is just between us. Alice’s first question was whether I went to the top. Sorry people, my sensitivity to heights made me break out in a sweat just looking all the way to the top. Versailles was another highlight; so much history…so much gold. In this case, all that glitttered, was really gold.
The devotional times at the Bundescamp in the mornings, built up to that moment of asking us whether we were ready to accept the challenge of being sent and used by God. You might wonder why this was so significant to me as Dries and I have been in the mission field for years. It has never been straightforward nor easy, but we were never uncertain of the fact that we were called to Madagascar. The last two years were so challenging; the probable closure of the school on Nosy Be and the constant shortage of funds to keep going. The long time apart did add to our asking the Lord whether our time in Nosy Be is coming to an end. When the solution to keep going with the school came in the form of starting with less than we had the first time, I could not get my head around the fact that we will have to once again ‘start from scratch’.
TWEE MINUUT VIDEO van ons verlof by die vakansie-oord vir sendelinge in Japan, genaamd Takayama (wat reeds sedert 1888 bestaan).
** FOR ENGLISH ** JUST SCROLL DOWN **
Beste Ondersteuner, Lewe lank genoeg in Japan en bloot natuurlik absorbeer jy die Japannese kultuur van verslaggewing en dokumentasie, dus hier volg ons vakansie ‘verslag’.
September 2022 “Alles wat julle wil hê dat die mense aan julle moet doen, moet julle ook aan hulle doen. Dit is tog waarop dit neerkom in die wet en die profete.”
My arrival in Paris was bittersweet. I had to say goodbye to the Schock family in Schorndorf after two of the most memorable weeks of my life. It deserves its own blog post.
Be free, was the motto of the 2022 Ranger Bundescamp in Thüringen, Germany. The whole theme of the camp revolved around Marco Polo and his trip along the Silk Road to China in the year 1300. This trip lasted 24 years after which he had made his way back to Venice by sea. This historical event gives us a feeling of adventure and discovery.
I have so much to share about this incredible experience, but will stick to an introduction today.
Dries and the team have been working diligently to continue preparing the building ready for the new school year. What started off as nothing but a shack, is beginning to change. Dries was adament that this building will eventually be a suitable home for JoshGen school. As he always says, “I see the end result in my head.” I am thankful for that as I sometimes struggle to see past the existing obstacles.
Dr. Frans Hancke shares with us some of his experiences in Botswana and the 8th Missional Conference of the Dutch Reformed Church in Botswana.
The reality that being a Christian means: being a disciple (obedient follower) of Jesus, was undeniably made clear in this 8th Tsabong Missional Conference.
Op pad terug van Bokspits na Tsabong het ons by ʼn klein village, Kolongkwaneng, gestop. Oupa Frank Otlhadisang, ʼn lidmaat van Tsabong-gemeente, woon hier. Hy is vanjaar 100 jaar oud, blind en byna heeltemal doof weens ouderdom. Hy wou hê TC, sy Moruti, moes hom met Nagmaal bedien. ʼn Familielid het vertaal wat TC gesê het – sy het letterlik in die ou dowe ore geskreeu. Hoeveel hy gehoor het weet ons natuurlik nie, maar dat hy geweet het ons is daar, is verseker. Ek het ook geweet ons was op ʼn besondere manier in die Here se teenwoordigheid. Toe die familielid hom help en die broodjie in sy mond sit, het emosie my byna oorweldig. Geen ingewikkelde Teologie, geen verdelende dogma, geen geredekawel – net die byna rou eenvoud van ‘dit het Hy vir ons gedoen’.
I arrived safely in Frankfurt on Tuesday morning. I managed to find the train station very quickly as well as the platform for my train. That was where the ‘plain sailing’ ended. The DB or Deutsche Bahn is usually exactly on time, but my chosen day of travel was also the day when there was maintenance work on that specific line and include the fact that I got off at a wrong station once, it took me just about five hours.
Die Here is goed. In Psalm 56:8 sê Dawid dat die Here ons trane in ‘n bottel bymekaar maak en hulle tel! (Amplified Bible) Hy gee soveel vir ons om. Verder sê Dawid, Wat kan mense aan my doen? Ons is in die holte van Sy hand. Die Here is getrou. Elke dag mis ek vir Ockert so baie. Wanneer ‘n mens ‘n paartjie sien, hand aan hand stap, hoe geliefdes mekaar groet. Ons was altyd saam. Altyd hand aan hand alles saam gedoen. Ek het nooit gedink ek gaan…Nou is my woorde op. Ek weet dat Vader elke traan tel.
Ek hou styf aan Hom vas. Soos ek vandag hier begin skryf, sit ek en Ivan erns in Berlyn in ‘n koffie winkel en wag. Ons wag vir Liz wat vroeg vanmôre, uiteindelik oor die grens is na baie lang wag. Sy is van Engeland en Corbin wat saam met haar ry, is ‘n jong seun uit Amerika. Hulle bring medikasie en hulp na Oekraine en het aangebied om vir my en Ivan saam terug te neem Oekraine toe. Hulle het ‘n klein karretjie met waentjie en dakrak vol bokse. Daar lê twee dae se pad tussen ons en Reni. Corbin en Liz dien nog nie die Here nie, maar hulle was al saam met ons in Reni na die dienste. Bid asseblief vir hulle. Ek glo nie dit is toevallig dat ons soveel ure het om saam met hulle in ‘n kar te wees nie. Ons gaan eers Lviv toe en van daar Kiev toe om humanitêre hulp af te laai. Daarna is dit Odessa en Reni. Bid asseblief dat ek en Ivan sonder probleme in Oekraine sal kan ingaan en bid asseblief vir oop deure. Daar is die grens uit Poland na Oekraine. Bid asseblief dat die Here vir ons die deur sal oopmaak. Die pad gaan vol padblokkades, soldate en tenks wees. Bid dat die Here Sy engele voor ons uitstuur.
Dit was goed om my kinders te sien. Dit was goed om onder ‘n boom te sit en roomys eet en lag oor al hulle stories van toe hulle klein was. Cilliers en Tanya bly nou in Duitsland en Mari-Alena het ook gekom. Dit was so goed vir ons almal. Mari-Alena is nou weer terug in Suid-Afrika, maar sy voel alleen. Bid asseblief vir haar.
Bid asseblief vir hierdie lang pad, vir ons beskerming wanneer ons deur Oekraïne ry. Daar was hierdie week soveel missiele wat Zatok getref het. Die plek lê tussen Reni en Odessa, aan die Swartsee.
Reni se hawe was die maand soveel keer in die nuus. Aan die eenkant is ons bly dat die hawe floreer en daar werk is vir soveel mense, maar aan die anderkant maak dit vir Reni ‘n teiken. Daar word soveel graan uitgevoer. Ons hou aan die Here se beloftes vas. Ons vertrou op Hom. Daar is steeds soveel vlugtelinge wat Oekraine verlaat en Reni toe kom. Veral nou van Odessa af. Ons gee steeds elke dag middagetes, kospakkies en klere uit.
Bid asseblief vir ons span wat elke dag kos maak vir nuwe krag.
Selfs die oorlog kon nie ons jeugleiers stop nie. Al kon ons nie hierdie jaar Masada hou nie, aangesien al die kampplekke vol is met vlugtelinge. Hulle het sommer agter in ons erf gekamp. Die meisies in die huis en die seuns in tente. Speletjies was sommer op die dorp se sportgebied. Elke aand het hulle om ‘n vuur gesing en woord gebring. Benjamin Cor en die jeugleiers het woord gebring en ek het soveel getuienisse gehoor van jongmense wat die Here opnuut aangeraak het.
Raduga is nog met groot genade oop en ons is dankbaar dat ons elke dag in soveel kindertjies se lewens kan saai.
Baie dankie dat julle aanhou bid. Dankie dat julle vir ons intree. Dankie vir elke bydrae en ondersteuning. Daar sonder kan ons niks doen nie. Die vurige gebed van ‘n gelowige het groot krag.
Wanneer ek terug kyk oor hierdie jaar, is dit met soveel dankbaarheid. Die Here het so vir ons gesorg in hierdie moeilike tyd. Alle lof en eer aan Hom. Hy is altyd getrou, altyd betyds en altyd so goed vir ons.
Baie liefde en seën
Michele
Projekte rekening: Standardbank, Lynnwood Ridge tak (met kode 012445), rekeningnommer 014330067 in die naam Nuwe Dag
My persoonlike besonderhede: Capitec MRS M POTGIETER Savings Account Number: 1554335599 Branch: 470010
Mei/Junie/Julie Nuus Ons is uiters dankbaar asook ietwat verbaas om te besef dat ons agter geraak het met die uitstuur van ons nuusbrief! Ons was vir die afgelope 2 maande besig met die tweede EMT (ETHNOS Mission Training) van die jaar, ek kan net getuig van God se wonderlike genade, getrouheid en voorsiening in die tyd. Ons het met hierdie inname 11 studente gekry. Weereens ‘n baie spesiale groepie wat die Here gestuur het. In die groep is daar ‘n egpaar wat in Rusland, sending werk doen.
Today is the big day! After a week of lots of last minute things to do, I am ready to leave for Germany. I am filled with excitement, somewhat nervous, but above all thankful to be blessed in this way.
I picked up a little book titled “Run the Race” when I visited Freda. I found what I read so valuable and relevant to our present situation. The book’s main focus was on us as Christians passing the baton to others and enabling and equipping other believers. One of the stumbling blocks that we encounter to run our race until the end, is times of trials and disappointments.
I received a notification to collect my passport yesterday, just to be told that my application was denied. I was even more shocked when the following was given as a reason:
“There are reasonable doubts as to your intention to leave the territory of the Member States before the expiry if the visa.”
Apologies for Lynette not being here with the writing of the blog . . . so please bear with me.
God is Faithful !!!What an emotional rollercoaster ride! It’s on a high emotional note that I end my week. It started with my coming back, the children writing exams, which escalated into the second week with the packing-up of the books and stuff for the holidays and then the concert and picnic. I somehow got the feeling which adrenaline junkies get.
