Stof tot nadenke: Loop die pad net eenmaal…

Laat dan die gesindheid wat daar in Christus Jesus was, ook in julle wees: Hoewel Hy in die gestalte van God was, het Hy gelykheid aan God nie beskou as iets om aan vas te klem nie, maar Hy het Homself daarvan leeggemaak, deur die gestalte van ‘n slaaf aan te neem…
Fil. 2: 5-7

Elkeen van ons se paaie verskil. Lewens ervarings laat ons elkeen ‘n unieke pad stap, wat nie regtig met mekaar se paaie vergelyk kan word nie, maar ons kom so dikwels in situasies waar ons kan help. En tog draai ons so dikwels ons rug, of dink ons ons sal volgende keer help, wanneer ‘n soortgelyke situasie by ons verby kom. Daar is altyd iets wat ons dring om tog te reageer op wat oor ons pad kom. Tog bly daardie knaende skuldgevoel, wanneer mens nie na die innerlike stem geluister het, en reageer het op dit waartoe jy gedring was nie. Ons besef nie dat die pad wat ons stap, elke oomblik, elke geleentheid wat verby kom, waar ons kan help, net eenmaal op die spesifieke manier gebeur nie. Daar is geen herhaling van situasies waar die presiese omstandighede weer voorkom nie. Dit wat jy beleef het, sou die ideale geleentheid gewees het om oombliklik te reageer, maar heeltemal te dikwels laat ons dit by ons verbygaan in hierdie gejaagde lewe wat ons lei. In Suid Afrika waar ons so dikwels gekonfronteer word met ondankbaarheid, afjakke of onverstaanbare teen-reaksies van mense, maak dat dit volgende keer vir ons moeiliker is om te help, waar ons wel kon. Daarteenoor is dit soms, wanneer ons tog reageer op daardie innerlike stem van die Heilige Gees wat ons dring, met ‘n heerlike, verassende aanvaarbare erkentlikehheid wat ons ontvang, dat dit die volgende keer makliker is om na daardie innerlike stem te luister.

Die aangehaalde voorneme (ek weet nie wie die oorspronklike krediet hiervoor moet kry nie) waarvolgens mens moet leef het my opgeval in ‘n vriend se huis, en my daaroor laat dink oor hoe mens dit sou kon uitleef.

Ek verwag om net eenmaal deur hierdie wêreld te gaan; enige goeie daad wat ek derhalwe kan doen, of enige vriendelikheid wat ek aan my medemens kan bewys, laat ek dit nou doen; laat ek dit nie uitstel nie, want ek sal hierdie pad nie weer bewandel nie. ”

As Christene wil ons meer en meer soos Jesus Christus wees. Ons wil so graag op elke geleentheid wat verbykom, help waar dit binne ons vermoë is om te help. Op hierdie pad wat ons net eenmaal bewandel. Ons moet dus Christus se voorbeeld navolg. Ons moet ons leegmaak van enige selfwaan, en die gestalte van dienende mense aanleer. Dit is nie iets wat sommer net vanself gebeur nie, en dit is nie maklik nie. Die enigste manier om dit te probeer regkry, is om biddend tot God te nader (“Moet oor niks bekommerd wees nie, maar maak in alles julle versoeke deur gebed en smeking met danksegging aan God bekend. En die vrede van God, wat alle begrip oortref, sal in Christus Jesus oor julle harte en gedagtes waak.” (Fil. 1: 6-7)) en die daaglikse bystand van die Heilige Gees te vra om ons elke dag, die geleenthede waar ons ‘n verskil kan maak, te wys en ons dring om wel iets te doen wat ‘n verskil aan iemand anders kan maak. Jesus wys ons duidelik dat mense wat ‘gesond’ is en Hom ken nie ‘n dokter nodig het nie (“Toe Jesus dit hoor, het Hy gesê: “ Gesonde mense het nie ‘n dokter nodig nie, maar wel die siekes. Gaan leer wat beteken, “Ek wil barmhartigheid hê nie offerhande nie”. Ek het immers nie gekom om regverdiges te roep nie, maar sondaars.” (Matt. 9: 12-13)). Jesus waarsku ook dat ons nie barmhartigheid moet doen, sodat die mense ons kan raaksien nie, want dan het ons reeds ons beloning ontvang (“Wanneer jy liefdadigheid beoefen, moet dit nie uitbasuin soos die skynheilliges in die sinagoges en in die strate maak, sodat hulle deur mense geëer kan word nie. Amen, Ek sê vir julle: Hulle het reeds hulle volle beloning ontvang. Maar wanneer jy liefdadigheid beoefen, moet jou linkerhand nie weet wat jou regterhand doen nie, sodat jou liefdesdaad verborge kan bly. En jou Vader wat sien wat verborge is, sal jou beloon.” (Matt 6: 2-4)). Dit is sekerlik vir ons as mense een van die moeilikste dinge, om nie te vertel waarmee jy jou besig hou nie; maar God sien elke ding wat jy doen, elke goeie en slegte daad wat jy doen. By God is niks verborge nie, want Hy is by ons; elke tree, elke hartseer oomblik, elke vreugde oomblik, elke oomblik van wanhoop.

Op Jesus Christus se pad hier op aarde het Hy vir ons kom wys hoe om in soveel omstandighede te reageer. Hy het aan elke persoon wat by Hom verby gekom het ‘n permanente herinnering gegee. Soms was dit skrikwekkend vir die mense wat aan die ontvangkant was (“Maar Jesus het hom skerp aangespreek: “Bly stil en gaan uit hom uit.” Die onrein gees het die man stuiptrekkings laat kry, hard geskreeu en toe uit hom gegaan.” (Mark. 1: 25-26)), maar die meeste van die tyd het Hy ‘n genesende en blywende indruk op mense gelaat (“Hy het baie siekes wat allerhande kwale gehad het, gesond gemaak en baie bose geeste uitgedrywe.” (Mark. 1: 34)). Ons moet leer om geduldig te luister, ook na mense wat ons versoek (“En dit het hulle gesê om Hom te versoek, sodat hulle iets kon hê om Hom te beskuldig; maar Jesus het neergebuk en met die vinger op die grond geskrywe. Maar toe hulle aanhou om Hom te vra, het Hy Hom opgerig en vir hulle gesê: mLaat dié een van julle wat sonder sonde sonde is, die eerste klip gooi.” (Joh. 8: 6-7)), ons moet tyd maak vir mense (“Hy het rondom Hom gekyk om te sien wie dit gedoen het. Die vrou het geskrik en gestaan en bewe, want sy het besef wat met haar gebeur het . Sy het toe voor Hom op haar knieë kom val en vir Hom haar hele geskiedenis vertel. Daarna sê Hy vir Haar: “Dogter jou geloof het jou gered. Gaan in vrede…” (Mark. 5: 32-34)), ons moet mense ‘n bestaansreg gee (“Daar kom toe ‘n melaatse man na Hom wat smekend op sy knieê voor Hom neerval en vir Hom sê: “As U wil, kan U my gesond maak.” Jesus het hom jammer gekry, sy hand uitgesteek en hom aangeraak. Hy sê toe vir hom: “Ek wil. Word gesond!”” (Mark. 140-41)), selfs al verskil hulle hemelsbreed van hoe ons is, lewe, of wat vir ons aanvaarbaar is.

Oral waar Jesus beweeg het, het Hy die mense verbied om oor Hom te praat (“Jesus het die mense belet om dit vir iemand anders te vertel, maar hoe meer Hy hulle belet het, hoe meer het hulle dit verkondig. Hulle is geweldig aangegryp en het gesê: “Alles wat Hy doen, is goed: die dowes laat Hy hoor en die stommes laat Hy praat.”” (Mark. 7: 36-37)), maar die dinge wat Hy gedoen het was wonderwerke wat die mense nie kon verstaan nie, en die stories het geloop. So kan ons voortgaan om voorbeelde van al Christus se wonderwerke aan te haal en hoe Hy by niemand verbygegaan het, sonder om ‘n blywende indruk te laat. Tot so ‘n mate dat mense nou nog, meer as tweeduisend jaar na Hy ons kom verlos het, nie kan ophou praat nie!

Laat ons dan Fil. 1: 4-9 (“Verbly julle altyd in die Here! Ek herhaal: Verbly julle! Laat julle vriendelikheid aan alle mense bekend word. Die Here is naby. Moet oor niks bekommerd wees nie, maar maak in alles julle versoeke deur gebed en smeking met danksegging aan God beken. En die vrede van God, wat alle begrip oortref, sal in Christus Jesus oor julle harte en gedagtes waak. Verder broers, alles wat waar is, alles wat eerbaar is, alles wat reeg is, alles wat rein is, alles wat lieflik is, alles wat lof verdien, ja watter deug of watter prysenswaardige saak daar ook mag wees: rig julle gedagtes daarop. Wat julle van my geleer en ontvang en gehoor en in my gesien het: hou aan om dit te doen. En die God van vrede sal met julle wees”) uitleef, en geen geleentheid by ons laat verby gaan waar ons ‘n verskil kan maak aan enigiemand anders om ons.

Stof tot nadenke: Daardie ander wang…

Julle het gehoor dat daar gesê is: “’n Oog vir ‘n oog en ‘n tand vir ‘n tand. Maar Ek sê vir julle : Julle moet julle nie teen ‘n kwaadwillige mens verset nie. As iemand jou op die regterwang slaan, draai ook die ander wang na hom toe.
Matt. 5: 38

Ons eerste raksie wanneer iemand kwaadwillig iets teen ons doen of sê, is om wraak te neem. Wanneer iemand jou gedurig teister, hof toe sleep, of kwaadwillige praatjies teen jou praat, voel dit soms of mens nie anders kan as om teerug te slaan, te veg of terug kwaadwillige praatjies te versprei nie. Tog is dit duidelik in die Bybel dat dit die een ding is wat jy nie moet doen nie. Daar is hierdie wonderlike voorbeelde wat mens kan navolg, en wat jou staande hou in die mees ongunstigste omstandighede.

Hier dien eerstens Jesaja vir ons as voorbeeld, waar Hy noem wat God hom geleer het (“Die Here my God het my geleer om die regte woorde te gebruik sodat ek dié wat moeg is kan moed inpraat. Elke môre laat Hy my opnuut weer luister, Hy laat my luister soos ‘n leerling moet luister. Die Here my God het my geleer om te luister: ek was nie teen Hom opstandig nie, ek was nie ontrou aan Hom nie. Ek het my rug gehou vir dié wat my slaan, my wang vir dié wat my baard uittrek. Ek het my gesig nie weggedraai toe ek bespot en bespoeg is nie. Die Here my God help my, ek sal nie terleurgestel staan nie, ek sal my nie ontstel nie, ek weet ek sal nie in die verleentheid kom nie.” (Jes. 50: 4-7)).

Ook Jeremia wys ons waarop mens moet steun. Wat dit is wat dit vir ‘n mens moontlik maak om pyn, lyding, verwerping en nyd te hanteer (“Die Here is goed vir wie op Hom bly hoop, vir die mens wat na sy wil vra; dit is goed om geduldig te wag op die hulp van die Here; dit is goed vir ‘n mens om sy las in sy jeug te dra. Laat hy in eensaamheid geduldig bly as God hom die las opgelê het, laat hy hom diep verootmoedig – miskien is daar hoop – laat hy sy wang draai na wie hom slaan, laat hy maar oorvloedig smaad ondervind. Die Here verstoot ‘n mens nie vir altyd nie; as Hy beproewing oor ‘n mens gebring het, ontferm Hy Hom weer, want sy liefde is groot; dit is teen sy sin dat Hy mense in ellende en beproweing bring.” (Kla . 3: 25-33)).

Dan is daar natuurlik Jesus Christus self wat ons maan om ons nie te verset of wraak te neem nie. Dit is die verkeerde pad om te vat (“Julle het gehoor dat daar gesê is: “’n Oog vir ‘n oog en ‘n tand vir ‘n tand. Maar Ek sê vir julle : Julle moet julle nie teen ‘n kwaadwillige mens verset nie. As iemand jou op die regterwang slaan, draai ook die anderwang na hom toe. As iemand jou hof toe wil vat om jou onderklere te eis, gee hom ook jou boklere. As iemand jou dwing om sy goed een kilometer ver te dra, dra dit vir hom twee kilometer. Gee aan hom wat iets van jou vra, en moet hom wat van jou wil leen, nie afwys nie.” (Matt. 5: 38-42): (“Maar vir julle wat na My luister, sê Ek: Julle moet julle vyande liefhê; doen goed aan die mense deur wie julle gehaat word; seën die mense deur wie julle vervloek word; bid vir die mense deur wie julle sleg behandel word. As iemand jou op die een wang slaan, bied hom ook die ander een aan. En vir iemand wat jou boklere vat, moet jy ook jou onderklere nie weier nie. Aan elkeen wat iets vra, moet jy gee; en as iemand jou goed vat, moet jy dit nie terug eis nie. Behandel ander mense soos julle self behandel wil word. “As julle net dié liefhet wat vit julle liefhet, watter aanspraak op dank het julle dan nog? Ook die sondaars het net dié lief wat vir hulle liefhet.” (Luk. 6: 27-32)). Dit is wonderlike woorde en ‘n voorbeeld wat ons moet nastreef indien die vermoë aan ons gegee word; maara nie altyd maklik in die daaglikse omgang met mense nie.

Verder het Christus ons ook kom wys hoe om dit te doen. Draai jou rug op die wat jou skade wil berokken of selfs jou dood wil veroorsaak (“Toe Jesus dit (Fariseërs wat hom wou kruisig) hoor, het Hy daarvandaan weggegaan. Baie mense het saam met Hom gegaan, en Hy het hulle almal gesond gemaak, maar hulle belet om in die openbaar oor Hom te praat. So is vervul wat die Here deur die profeet Jesaja gesê het: “Hier is my Dienaar wat Ek aangestel het, my Geliefde oor wie Ek my verheug; Ek sal my Gees op Hom laat kom, en Hy sal die wil van God aan die nasies bekend maak. Hy sal nie twis nie en nie skreeu nie, en niemand sal sy stem op die strate hoor nie. ‘n Riet wat geknak is, sal Hy nie afbreek nie en ‘n lamppit wat rook, nie uitdoof nie; Hy sal die wil van God laat seëvier. En op Hom sal die nasies hulle hoop vestig”” (Matt. 12: 15-21; Jes. 42: 1-4)).

Dit is nie ‘n maklike taak om hierdie voorbeeld vvan Jesus Christus na te volg nie, maar deur die leiding en hulp van die Heilige Gees, is dit deur God die Vader binne ons vermoë geplaas. Ons moet in diep afhanklikheid van Hom leef en besef waar ons hulp vandaan kom (“Hulp kom net van die Here af. U laat dit goed gaan met u volk.” (Ps. 3: 9); (“Met U hulp loop ek ‘n oormag storm, met my God by my is geen stadsmuur vir my te hoog nie.” (Ps. 18: 30); (“Die redding wat U gebring het, was vir my ‘n beskerming, u regterhand het my ondersteun, deur U hulp het ek sterk geword.” (Ps. 18: 36)). Dan sal ons ook soos die Psalmdigter kan juig “Vertrou op die Here! Wees sterk en hou goeie moed! Ja vertrou op die Here!” (Ps. 27: 14), of dankbaar wees vir Sy nabyheid (“Geloof sy die Here! Dag na dag dra Hy ons! God is ons hulp!” (Ps. 68: 20)).

Stof tot nadenke: Besig?… Besig met wat?

Wie kan Hy tog wees dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam?
Mark. 4: 41

Ons is so besig in hierdie lewe. Besig om aardse skatte te versamel. Besig om te oorleef in ‘n wêreld wat nie vriendelik is, of jou noodwendig met oop arms ontvang nie. Besig om alles moontlik te doen om deur familie, vriende, kennisse en selfs onbekendes aanvaar te word. Ons is besig om te werk in die kerk en die gemeenskap. Maar die groot vraag is, is ons besig met die regte dinge?

Vandag wil ek vir Salomo gebruik as vooreeld. Salomo was van jongs af beskou as ‘n man wat in diens van God geywer het (“Salomo het sy liefde vir die Here betoon deur alles te doen wat Dawid, sy pa, hom voorgeskryf het.” (1 Kon. 3: 3); (“Here my God, U het my koning gemaak in my vader Dawid se plek, maar ek is nog jonk en onervare en ek moet regeer oor die volk wat deur U uitgekies is, ‘n groot volk, te veel om te tel. Gee my die gehoorsaamheid aan U dat ek u volk sal regeer en in alles insig sal hê, want wie kan uit homself hierdie groot volk van U regeer!” (1 Kon. 3: 7)). God het hom gunstig beskou, omdat hy nie vir rykdom gevra het nie, maar vir wysheid (“God het aan Salomo wysheid gegee – ‘n besondere insig en begrip so omvangryk soos die sand wat langs die seestrand is.” (1 Kon. 4: 29)); tot so ‘n mate dat God hom ook die skatte van die wêreld gegee het. God het Sy belofte gehou, maar Salomo het verlei geraak deur die mooi vrouens, die rykdomme en die prag en praal wat daar onder sy heerskappy gevorm is. Hy het die Tempel in Jerusalem herstel (“Vier honderd en tagtig jaar nadat die Israeliete uit Egipte getrek het, vier jaar nadat Salomo koning van Israel geword het, het hy begin bou aan die tempel van die Here.” (1 Kon. 6: 1)), met groter prag en praal as wat mens jou kan indink (“Hy het die binneste heiligdom binne in die tempel ingerig om die verbondsark van die Here daar te sit. Die binneste heiligdom was tien meter lank, tien meter breed en tien meter hoog. Salomo het dit oortrek met geslae goud, en die altaar voor die binneste heiligdom het hy met sederhout oorgetrrek. Hy het ook die groot vertrek met geslae goud oorgetrek an die binnekant, en hy het goue kettings gespan voor die heiligdom, wat hy ook met goud oorgetrek het. Die hele vertrek, so groot soos hy was, is met goud oorgetrek en ook die hele altaar by die binneste heiligdom.” (1.Kon. 6: 19-22)). Selfs ‘n pilaargang is ter nagedagtenis na hom vernoem (“Terwyl die man aan Petrus en Johannes bly vashou, het die hele volk stomgeslaan om hulle saamgedrom in die pilaargang van Salomo.” (Hand. 3: 11)). Dit alles is ook gedoen deur mense in dwingarbeid te gebruik (“Koning Salomo het vir die hele Israel gwangarbeid ingestel en so ‘n arbeidsmag van dertig duisend man bymekaargebring. ” (1 Kon. 5: 13)), ‘n gebruik wat in ons hedendaagse lewe totaal onaanvaarbaar is; of geskied dit maar net in ‘n ander vorm?

Sy rykdomme het gegroei, en sy aardse begeertes na vroue het hom gedryf om selfs paleise vir hulle te bou; maar teen watter koste? (“Teen die tyd dat Salomo oud was, het sy vroue sy hart verlei om ander gode te volg, en was sy hart nie meer volkome by die Here sy God, soos wat die hart van sy Vader Dawid was nie.” (1 Kon. 11: 4); (“Is dit nie op dieselfde wyse wat Salomo, die koning van Israel, gesondig het nie? Onder talle nasies was daar nie ‘n koning soos hy nie. Hy was die geliefde van God, en God het hom oor die hele Israel koning gemaak. Maar selfs vir hom het die vreemde vroue tot sonde verlei. Moet ons nou ook van julle hoor dat julle al hierdie verskriklike kwaad doen, ontrou is aan ons God deur getroud te wees met vreemde vroue?” (Neh. 13: 26-27)). Vrouens met ander gelowe en bygeloof gewoontes is toegelaat in sy lewe. Afgode het sodoende in sy lewe inbeweeg. Hy het sy fokus op die Lewendige and Almagtige God verloor. Hy het gemaklik geraak in alles wat hy bereik het. Derhalwe het hy die guns van God verloor (“Die Here was toornig op Salomo, omdat sy hart afgewyk het van die Here, die God van Israel, wat twee maal aan hom verskyn het, en hom juis oor hierdie saak beveel het om nie ander gode te volg nie. Hy het egter nie nagekom wat die Here beveel het nie.” (1 Kon. 11: 9-10)).

As ons nou in die Nuwe Testament kyk na waarmee Salomo vergelyk word (“Die koningin van die Suide sal op die oordeelsdag opstaan saam met die mense van vandag en teen hulle getuig. Sy het immers van die uithoeke van die aarde af gekom om na die wysheid van Salomo te luister. En hier staan Een wat groter is as Salomo! Die mense van Nineve sal op die oordeelsdag opstaan saam met die mense van vandag en teen hulle getuig. Die mense van Nineve het hulle immers bekeer. En hier staan Een wat groter is as Jona!” (Luk. 11: 31-32)), weet ons dat daardie wysheid, prag en praal niks is in vergelyking met wat Jesus Christus vir ons beteken nie. Ons moet nie ons fokus op Hom verloor nie. Ons moet ons wegkeer van hierdie wêreld se verleidings. Ons prioriteite moet in die sterkste moontlike terme kontrasteer met die van die wêreld. Ons moet ons besig hou en leef in die besef dat ons nie in beheer is nie, maar God (“Wie van julle kan deur hom te bekommer een el by sy lewe voeg? En waarom is julle oor klere bekommerd? Let op die wilde narsings, hoe hulle groei. Hulle swoeg nie en hulle spin nie. Maar Ek sê vir julle, selfs Salomo in al sy prag was nie soos een van hulle geklee nie. As God die gras van die veld, wat vandag daar staan en môre in ‘n oond gegooi word, so klee, hoeveel te meer nie vir julle nie, kleingelowiges.” (Matt. 6: 27-30)). Ons moet God se woord verslind soos Jeremia gedoen het (“Toe u woorde gevind is , het ek hulle verslind. U woorde was vir my ‘n vreugde, ‘n genot vir my hart . U Naam is immers oor my uitgeroep, Here, God van alle magte! Ek het nie in die kring van uitbundiges gesit nie, en ek was nie uitgelate nie. Vanweë u hand het ek alleen gesit, want U het my met ‘n verontwaardiging gevul.” (Jer. 15: 16-17)). Ons moet daagliks in ootmoed leef met wat God, die Vader ons beloof het (“Julle ken die voorskrifte wat ons op gesag van die Here Jesus aan julle oorgedra het. Dit is die wil van God dat julle Heilig moet lewe. Weerhou julle van onsedelikheid. Elkeen van julle moet weet dat hy met sy vrou heilig en eerbaar moet saamlewe; julle moenie deur hartstog en begeerte gedrywe word soos die heidene wat vir God nie ken nie. Ook mag niemand hom in hierdie verband te buite gaan en sy broer bedrieg nie, want die Here straf sulke dinge. So het ons trouens al vroeëre gewaarsku; ons het julle nadruklik hierop gewys. God het ons nie geroep om onsedelik te lewe nie, want die Here straf sulke dinge. So het ons julle trouens al vroeër gewaarsku; ons het julle nadruklik hierop gewys. God het ons geroep om heilig te lewe. Wie hierdie voorskrifte verwerp, verwerp dus nie net ‘n mens nie, maar God, wat sy Heilige Gees aan julle gegee het.” (1 Tes. 4: 2-8)).

Ons moet in dankbaarheid leef vir wat Jesus Christus vir ons aan die kruis kom skenk het. Ons moet in vreugde en met lofprysing die grootheid van God beleef (“Geloof sy die Here wat aan sy volk Israel ‘n vaste woonplek gegee het soos Hy beloof het. Nie een van die goeie beloftes wat Hy deur sy dienaar Moses gemaak het, het onvervul gebly nie. Mag die Here ons God by ons wees.” (1 kon. 8: 56-57); (“Toe hulle dit hoor, het hulle God eensgesind aangeroep en gesê: “Here, U is die Een wat die hemel en die aarde en die see en alles daarin gemaak het, wat by monde van ons vader Dawid, u dienskneg, deur die Heillige Gees gesê het: “’Waarom gaan die heidennasies tekere, en bedink die volke nietige dinge? Die konings van die aarde neem stelling in, en die leiers span saam teen die Here en teen sy Gesalfde.’” (Hand 4: 24-26)) deur die leiding van die Heilige Gees (“Of besef julle nie dat julle liggaam ‘n tempel van die Heilige Gees is nie? Julle het die Heilige Gees wat in julle woon, van God ontvang, en julle behoort nie aan julleself nie: julle is gekoop, en die prys is betaal. Julle moet God dus in julle liggaam verheerlik. ” (1 Kor. 6: 19-20); (“Broers, ons weet dat God julle wat Hy liefhet, uitverkies het, want die evangelie wat ons aan julle verkondig het, het nie bloot met woorde tot julle gekom nie, maar ook met krag en deur die Heilige Gees en met volle oortuiging.” (1 Tes. 1: 4-5)).

Laat ons ons besig hou met wat tot eer van God is, op ‘n wyse wat God van ons verwag; in wat ons ookal doen en in ons daaglikse bestaan.

Stof tot nadenke: Wat is in die skatkamers van jou hart?

“’n Goeie mens bring die goeie te voorskyn uit die goeie skatkamer van sy hart, en ‘n slegte mens bring die slegte voort uit die slegtheid wat in hom is; want waar die hart van vol is, loop die mond van oor.
Luk. 3: 45

In vandag se tyd weet ons dat die hart die middelpunt van ons vleeslike mense bestaan vorm, en waarsonder ons nie kan leef nie. Ons wonder soms waar ons gedagtes en ervaringe gestoor word in hierdie menslike bestaan. Waar kom die vinnige emosionele reaksies vandaan in veg of vlug situasies. Dit is egter duidelik uit Lukas 3 en Mattheus (“Hoe kan julle iets goeds sê as julle sleg is? Want waar die hart van vol is, loop die mond van oor. Die goeie mens bring uit die goeie skatkamer goeie dinge na vore, en die slegte mens bring uit die slegte skatkamer slegte dinge na vore. Ek sê vir julle, van elke onbesonne woord wat mense kwytraak, sal hulle op die dag van oordeel rekenskap moet gee.” (Matt 12: 34-36)) dat ons goeie en slegte ‘harte’ het, met ander woorde ons skatkamers van ons harte is gevul met of goeie of slegte dinge.

In die Ou Testament word ons gemaan om God met ons hele hart en siel lief te hê met al ons krag (“Jy moet die Here jou God met hart en siel liefhê en met al jou krag.” (Deut. 6: 5); (“Kom net die opdragte en die wet nougeset na wat Moses, die dienskneg van die Here, julle beveel het, naamlik om die Here julle God lief te hê, al sy paaie volg, sy gebooie na te kom, aan Hom vas te hou, en Hom te dien met julle hele hart en julle hele wese.” (Jos. 22:5)). Ons word ook gemaan om hierdie woorde op ons hart te dra (“En hierdie woorde wat ek vandag vir jou voorskryf, moet jy op die hart dra.” (Deut. 6: 6)), en ons moet in ons harte oortuig wees dat God ons opvoed soos ‘n man sy seun opvoed (“Wees dan in jou hart oortuig daarvan dat die Here jou God jou opvoed soos ‘n man sy seun opvoed.” (Deut. 8: 5)).

Ons moet dus ons harte vul met ontsag vir God, want dit is God wat ons hart verander om goed te wees (“Samuel het vir die volk gesê: “Moenie bang wees nie! Julle het wel al hierdie kwaad gedoen, maar moet net nie van die Here af wegdraai nie. Dien die Here meet julle hele hart.” (1 Sam. 12: 20)). Die hart, wat nooit vir die Here verborge is nie, is wat vir God belangrik is (“Maar die Here het vir Samuel gesê: “Moenie na sy voorkoms en sy rysige gestalte kyk nie, want Ek het hom afgekeur. Dit gaan immers nie oor wat die mens sien nie, want: “Die mens kyk na wat hy sien, maar die Here kyk na die hart.” (1 Sam. 16: 6-7)). Dit is daarom die gesindheid, of dit goed of sleg is wat vir God belangrik is. Hoe dikwels mis ons nie hierdie konsep nie. In Dawid se opdrag aan Salomo by sy sterfbed, kry ons die waarheid om God te volg (“Doen dit, sodat die Here sy woord wat Hy oor my gespreek het, gestand kan doen, naamlik, ‘As jou seuns let op hulle gedrag deur getrou, met hulle hele hart en hulle hele wese, voor My te leef, dan’ het Hy gesê, ‘sal daar nooit vir jou iemand ontbreek op die troon van Israel nie’.” (1 Kon. 2: 4)). As ons dus met alles in die goeie skatkamers van ons harte leef sal ons ook kan getuig soos Salomo (“Here, God van Israel, daar is geen god soos U in die hemel daar bo of op die aarde hier onder nie; U wat die verbond en troue liefde in stand hou vir u diensknegte wat met hulle hele hart voor U leef;” (1 Kon. 8: 23)).

Mag ons deur ons hele lewe met die verootmoediging leef voor God en ons fokus op die goeie en die positiewe, dan sal ons ook soos die Psalmdigter tot God kan nader (“Laat die woorde van my mond en die bepeinsing van my hart vir U aanvaarbaar wees, Here, my Rots en my Verlosser. ” (Ps. 19: 15); (“Gelukkig is hulle wat hou by sy bepalings, wat Hom met hulle hele hart soek; wat ook nie onreg pleeg nie, maar net sy paaie volg. ” (Ps. 119: 2)). Laat ons ons nie skuldig maak aan die dinge wat voor God afstootlik is nie (“Daar is ses dinge waarin die Here ‘n weersin het, sewe is vir Hom afstootlik: hovaardige oë, ‘n bedrieglike tong, hande wat onskuldige bloed vergiet, ‘n hart wat bose planne smee, voete wat gou is om na die kwaad te hardloop, ‘n vals getuie wat leuens uitryg, en iemand wat tweedrag saai tussen broers.”(Spr. 6: 16-17)). Laat ons besin voor ons praat (“Die hart van ‘n regverdige oorweeg hoe om te antwoord, maar die mond van goddeloses stort booshede uit.” (Spr. 15: 28)).

Elkeen van ons bepaal ons eie pad, maar God toetes ons hart. Dit wat ons nie van hom kan verbloem nie (“Elke pad van ‘n mens is reg in sy eie oë, maar die Here toets harte.” (Spr. 21: 2)). Die mense wat afvallig is van God, reken God kan dinge nie raaksien nie (“Die goddelose sê in sy hart: “ God vergeeet. Hy hou sy oë toe; Hy sien dit nooit raak nie.”” (Ps. 10: 11)), maar ons wat God se kinders is, weet dat ons toevlug by God is (“God is my skild, Hy wat die opregtes van hart verlos.” (Ps. 7: 11)). Ons besef egter ook dat dit nie uit ons eie krag is nie, want God het deur Jesus Christus vir ons verlossing gebring, en ons kan leef in die krag wat van die Heilige Gees af deur ons kan werk (“Hy het ons verlos, nie op grond van iets wat ons vir ons vryspraak gedoen het nie, maar op grond van sy eie ontferming. Dit het Hy gedoen deur die wedergeboorte wat die sonde afwas, en deur die Heilige Gees wat nuwe lewe gee.” (Tit. 3: 5); (“Julle geliefdes, moet egter voortgaan om julle lewe te bou op julle allerheiligste geloof. Bid altyd deur die krag van die Heilige Gees. Bly in die liefde van God. Vestig steeds julle verwagting op die barmhartigheid van ons Here Jesus Christus wat die ewige lewe aan julle sal gee.” (Jud. 1: 20-21)). Dis hoe ons die skatkamers van ons harte met die goeie kan vul.

Stof tot nadenke: God se inslag in Christus se geboortelyn

Hy het ons verlos, nie op grond van iets wat ons vir ons vryspraak gedoen het nie, maar op grond van Sy eie ontferming. Dit het Hy gedoen deur die wedergeboorte wat die sonde afwas, en deur die Heillige Gees wat nuwe lewe gee.
Tit. 3: 5

Ons verstaan nie altyd die ervarings wat ons op die lyf loop en wat soms selfs traumatiese lewensveranderinge in ons lewens teweeg bring nie. Dit is dikwels eers wanneer mens terugkyk na enige sulke ervarings dat mens besef dat dit dui op die inslag van God in ons lewens. Vandag wil ek kyk na soortgelyke gebeure, vir daardie tyd se lewensstyl en aanvaarde standaarde, wat die voorgeslag lewens lyn van Christus bepaal het. Ons weet dit kon net die inslag van God in daardie mense se lewens gewees het wat die gebeure so laat plaasvind het.

Die geslagregister van Jesus word hoofsaaklik deur die mans van daardie tyd uiteengesit om die deurgaande lyn aan te dui. Daar is egter enkele vroue wat genoem word, en wanneer mens na die enkele aantal van die vroue gaan kyk, weet mens dat dit alleen deur die inwerking van God se wil so kon gebeur het (“Die geslagregister van Jesus Christus, die seun van Dawid, die seun van Abraham:- Abraham het Isak verwek, Isak het Jakob verwek, Jakob het Juda en sy broers verwek, Juda het Peres en Serag by Tamar verwek,Peres het Gesron verwek, Gesron het Ram verwek, Ram het Amminadab verwek, Amminadab het Nagson verwek, Nagson het Salmon verwek, Salmon het Boas by Ragab verwek, Boas het Obed by Rut verwek, Obed het Isai verwek en Isai het Dawid, die koning, verwek.- Dawid het Salomo by die vrou van Urija verwek,- Salomo het Abia verwek, Aia het Asa verwek, Josafat het Joram verwek, Joram het Ussia verwek, Ussia het Jotam verwek, Jotam het Agas verwek, Agas het Hiskia verwek, Hiskia het Manasse verwek, Manasse het Amon verwek en in die tyd van die wegvoering na Babilon- het Josia Jojagin en sy browers verwek.- Ná die wegvoering na Babilon, het Jojagin Sealtiël verwek, Sealtiël het Serubbabel verwek,_ Serubbabel het Abihud verwek, Abihud het Eljakim verwek, Eljakim het Asor verwek, Asor het Sadok verwek, Sadok het Agim verwek, Agim het Elihud verwek, Elihud het Eleasar verwek, Eleasar het Mattan verwek, Mattan het Jakob verwek en Jakob het Josef verwek, die man van Maria uit wie Jesus gebore is.” (Matt. 1: 1-16)). Die geslagregister maak mens soms deurmekaar met al die tongknoop name.

Die vyf vroue wat in die geslagregister van Jesus verskyn, het almal ‘n interessante oorsprong, en was ook vroue wat nie noodwendig deur die samelewing van daardie tyd die regte beroep beoefen, of lewensstyl gehad het nie.

Tamar was ‘n kanaänietiese meisie, wat as bruid op dertien-jarige ouderdom deur Juda, die broer van Josef, as bruid vir sy oudste seun gekies is. Die verhaal van Tamar speel af na die val van Sodom en Gomorra, en het die jong meisie oortuig dat God almagtig is. Sy het dus alles in haar vermoë gedoen om die weë van God te volg. Die jangman, Er, was ‘n wreedaard en het Tamar baie sleg behandel. Hy het eendag dood neergeslaan. Volgens die gebruik van daardie tyd, moes Tamar toe met die tweede seun trou; wat ook gebeur het. Die seun, wat geweier het om haar ‘n eerste nageslag vir sy oudste broer te gee, is ook dood. Juda was nou bang om ook sy derde seun aan Tamar te gee as man, omdat hy gevrees het dat ook die derde seun sou sterf (Gen. 38: 1-11). Die seuns het gesterf omdat hulle nie guns in die oë van die Here gehad het nie (“Maar Er, Juda se eersgeborene, was sleg in die oë van die Here, en die Here het hom laat sterf.” (Gen. 38: 7); “wat hy (Onan, tweede seun van Juda) gedoen het was verkeerd in die oë van die Here, en Hy het hom laat sterf.” (Gen. 38: 10)). Selfs haar eie ouers wou haar nie as dogter terugneem in die huis, nadat Juda haar, as weduwee, teruggestuur het huistoe nie. Sy moes as slaaf in haar eie ouerhuis werk. Toe sy opsluit besef dat sy nie, soos wat sy gedink en gehoop het, met die derde seun gaan trou nie, het sy nadat sy gehoor het dat Juda se vrou oorlede is, as prostituut langs die pad gestaan waar Juda moes verbygaan. Daar langs die pad het hy vir Peres en Serag by Tamar verwek (Gen. 38: 12-19). Hy het nie geweet dat dit Tamar was nie, en toe hy hoor dat sy ‘skoondogter’ swanger is wou hy haar laat verbrand. Tamar het egter van sy persoonlike items as pand geneem vir die betaling wat hy later vir haar sou gee. Toe Juda besef dat hy sy eie skoondogter as prostituut misbruik het, het hy besef hoe verkeerd hy opgetree het. Hy het haar verder onder sy beskerming, as skoondogter versorg. Wanneer mens die verhaal lees, laat dit mens koud word oor die onverskillige manier wat jong meisies behandel is in daardie tye, maar dit was God se plan – en het uiteindelik tot die geboorte van Jesus Christus gelei.

Die volgende vrou wat genoem word in die geslagregister van Jesus, is Ragab, ‘n Moabitiese vrou. Die prostituut wat die Israeliete toegang gegee het tot Jerigo, en wat die enigste was, saam met die mense wat in haar huis was tydens die val van Jerigo se mure, wat die aanval oorleef het, aangesien sy verwyder is voordat die aanval plaas gevind het. Volgens Hebreërs het Ragab deur haar geloof oorleef omdat sy die spioene in vrede ontvang het (“Deur geloof het Ragab, die prostituut, nie saam met die ongehoorsames omgekom nie, omdat sy die spioene in vrede ontvang het.” (Heb. 11
:31); (“Is Ragab, die prostituut, nie ook net so op grond van dade regverdig verklaar, toe sy die boodskappers gasvry ontvang en met ‘n ander pad weggestuur het nie?” (Jak. 2: 25)). Salmon was die pa van Boas, wat hy by Ragab verwek.

Rut is die derde vrou wat genoem word in die geslagregister van Jesus. Sy wat deur haar man en as skoondogter van Naomi, tot geloof gekom het, wou Naomi nie alleen laat terugkeer na haar land en Bethlehem nie. Rut het terwille van oorlewing op die landerye van Boas, are, wat die snyers laat val het, gaan versamel, sodat sy en Naomi kon oorleef (“Rut, die Moabiet , het vir Naomi gesê: Kan ek maar na die lande toe gaan en by die gerwe, agter iemand wat my goedgesind sal wees, gaan are optel?” – “Gaan maar, my dogter,” het Naomi haar geantwoord. Sy het geloop en gaan are optel in die lande agter die snyers. En dit was toe so dat dié deel van die land aan Boas, uit die geslag van Elimeleg, behoort.” (Rut 2: 2-3)). Sy het uieindelik guns, en die beskerming van Boas geniet. Naomi was familie van Boas en het vir Rut aangemoedig om op die landerye van Boas te gaan are optel. Boas het by Rut, ‘n Moabitiese jongvrou, en skoondogter van Naomi, vir Obed, verwek.

Die vierde vrou wat pertinent genoem word in Jesus se geslagregister is, Batseba, die vrou van Urija, wat ‘n Hetiet was. Die kontroversieële verhaal wat goed bekend is, en vertel hoe Dawid vir Urija in die voorste linies in die oorlog laat plaas het, sodat hy sou sterf. So, ook Batseba, as vrou van Urija, word in die geslagregister genoem as ma van Salomo. Psalm 51 is ‘n bekende Psalm waar Dawid om genade smeek vir sy ootreding voor God (“Wees my genadig, o God, volgens u troue liefde; wis my oortredinge uit volgens u groot ontferming…” (Ps. 51: 3)). En tog is hierdie kindjie, wat in liefde verwek is, en ook as een van die wyste konings van daardie tye genoem word, ‘n belangrike skakel in die geslaglyn van Jesus.

Die laaste, en vyfde vrou, wat pertinent genoem word in die geslagregister van Jesus, is Maria. Maria se verhaal is die ongelooflike verhaal van ‘n swangerskap wat deur God self gewil is. Dit het egter nie gekeer dat Josef skrikkerig was om met haar te trou nie (“Terwyl hy daaroor nagedink het, het daar skielik ‘n engel van die Here in ‘n droom aan hom verskyn en gesë: “ Josef, seun van Dawid, moenie bang wees om Maria as jou vrou te neem nie, want wat in haar verwek is, is uit die Heilige Gees.” (Matt. 1: 20)).

Dit is dus duidelik dat selfs in hierdie geslagregister van Jesus, het daar vroue uit ander kultuurgroepe en van twyfelagtige gebruike, maar wat God as Here aanvaar het, ‘n onvergeetlike plek in die gesiedenis van ons geloof gekry. Dit maan ons om nie veroordelend te wees teenoor enigiemand nie. Dit beklemtoon die belangrikheid van geloof in die Enigste, Ware en Drie-enige God, en dat dit die belangrikse faktor is in mens se lewe. God kan elkeen van ons gebruik, as ons ons harte vir Hom oopmaak en Jesus Christus as Verlosser aanvaar. Die Heilige Gees sal leiding neem as ons Hom toelaat om beheer oor te neem, en nie ons eie wil laat geskied nie. Dan sal ons ook moontlik, soos Jeremia, van God kan hoor “As jy jou bekeer, en Ek jou toelaat om jou te bekeer, sal jy in my diens staan.” (Jer. 15: 19). Ons kan seker weet dat God in beheer is.

Stof tot nadenke: Hoe bly ons staande?

”Elkeen dan wat hierdie woorde van My hoor en daarvolgens handel, kan vergelyk word met ‘n verstandige man wat sy huis op rots gebou het . Die stortreën het geval, vloedwaters het afgekom, winde het teen daardie huis gewaai en daaraan geruk, en tog het dit nie ingestort nie, want die fondament was op rots.
Matt. 7: 24-25

Elke dag ervaar een van ons dat ons wêreld om ons ineenstort. Of dit ‘n geliefde is wat sterf, oorloë wat vernietigend om mens woes, politieke toutrekkery wat lyk of alles om mens ineen gaan stort, of soms net klein veranderinge in mens se lewe, maar wat vir elkeen persoonlik na onmoontlike veranderinge lyk. Dis dan wanneer die vraag oor ‘Hoe bly ons staande in hierdie omstandighede?’, by ons opkom. Ons soek vertroosting en sekerheid in elke situasie.

Wanneer mens kyk na die dinge en gebeure wat in die Bybel beskryf word, blyk dit dat menige van daardie mense wel ‘n antwoord en vastigheid gevind het. Reeds in Genesis word God as die beskermende Rots beskryf (“Maar hulle boog misluk elke keer, hulle sterk arms bewe, want die magtige God van Jakob gryp in, die Rots van Israel beskerm hom.” (Gen. 49: 24); (“Wie kan in die lewe bly as God dit nie so bepaal nie?” (Num. 24: 23)). God belowe ‘n veilige hawe aan Moses (“Die Here het verder gesê: “Maar hier by My is ‘n plek waar jy op die rots kan staan.” (Eks. 33: 21)). In Deutronomium word die kragtige Rots verder beskryf en ook vergelyk met die aardse (“Hy is die Rots, sy werk is volmaak, alles wat Hy doen, is regverdig. Hy is die getroue God, sonder onreg, Hy is regverdig en betroubar.” (Deut. 32: 4): (“Die rots van die nasies is nie soos ons Rots nie, ons vyande kan tog self oordeel, want hulle stam uit Sodom se wingerd, uit Gomorra se droë gelyktes. Hulle druiwe is giftig, elke tros bitter. Hulle wyn is slanggif, wrede addergif.” (Deut. 32: 31-33)).

Samuel getuig van die krag en enigheid van ons God (“Daar is geen heilige soos die Here nie, buiten U is daar nie een nie, daar is geen rots soos ons God nie. “Julle moenie in hoogmoed bly praat nie, moenie aanmatigende dinge sê nie, want die Here is ‘n God van diepe kennis, dade word deur Hom getoets.” (1 Sam. 2: 2-3); (“Die Here is my rots, my skuilplek en my redder, my God, my rots, by wie ek skuil, my skild en sterk verlosser, my veilige vesting, my toevlug en bevryder.” (2 Sam. 22: 2-3)). Ook Dawid het menige Psalms geskryf om die reddende en vastigheid van God te beskryf. Dawid wat moes vlug vir sy lewe, omdat Koning Saul hom wou doodmaak. Ook hy het geweet waar sy hulp vandaan kom (“So sal blyk dat die Here regverdig is, dat daar by Hom geen onreg is nie. Hy is my rots. ” (Ps. 92: 16); (“Ja, U is my rots en my bergvesting, ter will van u Naam sal U my voorgaan en my lei.” (Ps. 31: 4); (“Bring my op ‘n rots waar ek veilig sal wees. U is vir my ‘n toevlug, ‘n sterk vesting buite bereik van die vyand. Laat my skuil onder U vleuels. ” (Ps. 61: 3-5)).

Ons ken ook die verhaal van Job, wat alles in hierdie aardse lewe verloor het, so goed. Ook hy het geweet waar om te skuil en antwoorde te kry (“Mag my woorde tog opgeskryf word, mag dit ingegraveer word op ‘n monument met ‘n ysterpen en lood, vir altyd in ‘n rots uitgekap. Ek weet dat my Losser leef, uiteindelik sal Hy op die aarde triomfeer!” (Job. 19: 23-25)). Jesaja verseker ons ook, in die woorde van God, dat daar geen ander God is nie (“Moenie skrik nie, moenie bang wees nie! Het Ek dit nie van lankal af aan julle verkondig, dit vir julle gesê nie? Julle is my getuies: is daar ‘n God buiten My? Daar is geen ander Rots nie; Ek weet van geeneen nie. ” (Jes. 44: 8)). Dit mag wel soms voel of die hele wêreld onder ons padgee, maar God is ons vaste fondament, wat ons deur enige situasie kan dra. (“God self het ons saam met julle op hierdie vaste grond gevestig: op Christus. God het ons vir Hom afgesonder, ons as sy eiendom beseël en die Heilige Gees in ons harte gegee as waarborg van wat ons nog sal ontvang.” (2 Kor. 1: 21-22); (“Mens, die Here het jou bekend gemaak wat goed is: Hy vra van jou dat jy reg sal laat geskied, dat jy liefde en trou sal bewys, dat jy bedagsaam sal lewe voor jou God. Om die Here te dien, dit is wysheid.” (Miga 6: 8-9); (“Ek sal hulle ‘n onverdeelde hart en ‘n vaste koers gee: hulle sal My altyd dien vir hulle eie beswil en vir dié van hulle kinders na hulle. Ek sal ‘n blywende verbond met hulle sluit. Ek sal nooit ophou om aan hulle goed te doen nie en Ek sal in hulle die begeerte lê om My te dien en nie van My af weg te draai nie.” (Jer. 32: 39-40)).

Ons almal weet dat ons hier op aarde in die tydelike mileu leef; dit is nie die permanente ewigheid wat God ons beloof het nie (“Ons weet dat, wanneer ons aardse woning wat maar ‘n tent is, afgebreek word, ons ‘n vaste gebou in die hemel het. Dit is ‘n woning wat nie deur mense gemaak is nie, maar deur God, en dit bly ewig staan.” (2 Kor. 5: 1); (“…want hy het uitgesien na die stad wat vaste fondamente het en waarvan God self die ontwerper en bouer is.” (Heb. 11; 10); (“…want ons het in hierdie wêreld geen vaste verblyfplek nie, ons is op soek na die toekomstige. Laat ons dan onophoudelik deur Jesus aan God ‘n offer van lof bring, dié lof wat aan Hom gebring word deur die lippe wat sy Naam bely.” (Heb. 13: 14)). Laat ons ook soos Rut, wat nie van Naomi geskei wou word nie, bely dat die drie-enige God ons enigste hoop in lewe en dood is (“Maar Rut het geantwoord: “Moet my tog nie dwing om van u af weg te gaan en om om te draai nie, want waar u gaan, sal ek gaan; waar u bly, sal ek bly; u volk is my volk; u God is my God. ” (Rut. 1: 16)).

Ons moet egter ook besef dat Jesus Christus, wat God se ewigheids koninkryk kom inlei het, soos ook deur Daniël, deur die uitlê van ‘n droom voorspel, vir baie mense ‘n struikel blok in die lewe is (“In die tyd van daardie konings sal God van die hemel ‘n koningkryk oprig, wat nooit vernietig sal word nie. Hierdie koningkryk sal nie deur ‘n ander vervang word nie. Dit sal die ander koninkryk plat trap en vernietig, maar self sal dit vir ewig bestaan.” (Dan. 2: 44); (“Hý sal vir julle ‘n veilige beskutting wees, maar vir die twee koninkryke Juda en Israel sal Hy ‘n klip wees waarteen ‘n mens jou stamp, ‘n rots waaroor jy struikel. Vir die inwoners van Jerusalem sal Hy ‘n vangnet en ‘n strik wees.” (Jes. 8: 14)).

Ons weet waar ons fondamente se krag lê (“… en almal het dieselfde geestelike drank gedrink: hulle het gedrink uit ‘n geestelike rots wat met hulle saamgegaan het. Die rots was Christus.” (1 Kor. 10: 4)) en kan dus saam met die Psalmdigter jubel in die verlossing wat God vir ons bewerkstellig en deur die vastigheid wat alleen deur Hom bewerk kan word in ons lewens (“Hy het my uitgetrek uit die put van die dood, uit die slymerige modder, my op ‘n rots laat staan en my weer op vaste grond laat loop. Hy het my ‘n nuwe lied in die mond gelê, ‘n loflied vir ons God.” (Ps. 40: 3- 4); (“U het u bevele gegee dat dit ten volle uitgevoer moet word. As ek tog maar net op ‘n vaste koers kan bly en my aan U voorskrifte kan hou!” (Ps 119: 4-5)). Dit beteken nie dat daar nie woeste storms om ons kan woed nie, maar dat ons fondament op die Ewige Rots gebou moet wees om staande te kan bly!

Stof tot nadenke: Verskillende gawes

Die loon wat die sonde gee, is die dood; die genadegawe wat God gee, is die ewige lewe in Christus Jesus ons Here.
Rom. 6: 23

Wanneer mens ‘n woordsoektog, in die elektroniese Bybel, doen, is daar menige teksverse wat uitstaan oor gawes. Daar is duidelik ‘n klemverskuiwing vanaf die Ou Testament (OT) na die Nuwe Testament (NT).

In die OT verwys alle gawes na die offers wat deur die mense aan God en aan die Tempel gebring moes word, vir verskeie doeleindes. Sommige gawes was as heilig beskou, besonder heilige gawes en gewyde gawes. Die heilige gawes was in die vorm van diere en produkte wat die Israeliete vir die Here na die Tempel gebring het. Die besonder heilige gawes was die deel wat deur die priesters gebruik kon word en dit moes in die heilige gebied van die tabernakel of tempel geëet word (“Die voedsel van sy God uit die besonder heilige gawes en uit die heilige gawes mag hy eet.” (Lev. 21: 22)); (“Die volgende van die besonder heilige gawes, dit wat nie verbrand word nie, is wat jou toekom: al hulle offers – al hulle graanoffers, al hulle reinigingsoffersen al hulle hersteloffers wat hulle vir My bring. Die besonder heiliges gawes kom jou en jou seuns toe. Op ‘n besonder heilige plek moet jy dit eet. Elke manspersoon mag dit eet. Dit moet vir jou iets heiligs wees.” (Num. 18: 9-10)). Die gewyde gawes het aangedui op die hantering van die gawes by die altaar. Dit was duidelik die danksegging van die mense aan God, op voorskrif soos aan die leiers van daardie tyd, gegee was deur God. Dit versinnebeeld die gawes tot op die tyd wat die Evangelie van Jesus Christus ‘n werklikheid geword het (“Dit versinnebeeld tot op hede hoe gawes en offers gebring is wat nie in staat was om die gewete van die een wat die offer bring, volkome te reinig nie.” (Heb. 9: 9)).

Die mense wat in God geglo het het hierdie gawes gebring omdat hulle besef het dat God die Hemel en die aarde geskape het (“Want wie is ek, en wie is my volk, dat ons in staat is om vrywillge gawes soos hierdie te gee? Ja, van U kom alles, en uit u hand het ons dit aan U gegee. ” (1 Kron. 29: 14)). Hy is dus die Almagtige Opperwese waaraan danksegging toekom. Die bekende verhaal van Kain en Abel se offers is ‘n goeie voorbeeld hiervan (“Ná verloop van tyd het Kain van die vrug van die grond ‘n offer vir die Here gebring. En Abel, ook hy het ‘n offer gebring uuit die eersgeborenes van sy kleinvee, van hulle vetr. _ Die Here het Abel en sy offer met guns beskou. Maar Kain en sy offer het Hy nie met guns beskou nie.” (Gen. 4: 3-5)). God het egter die harte van die twee mans geken, en geweet dat een in opregtheid geoffer was, terwyl die ander se offer nie in opregtheid en oortuiging van die hart gedoen is nie. Ook die gebruik om die tiende van alles aan God te offer, is ‘n gebruik wat uit die OT kom (“Die Israeliete en Judeërs wat in die dorpe van Juda gewoon het, ook hulle het die tiendes van beeste en kleinvee afgestaan. Die tiendes van die heilige gawes wat aan die Here hulle God gewy was, het hulle gebring en dit hoop vir hoop neeregesit.” (2 Kron. 31: 6)). Maria se lofsang aan God, nadat sy by Elizabeth, ma van Johannes die Doper, gaan kuier het, wys daarop dat die gawes van God afkomstig is (“Hongeriges versadig Hy met goeie gawes,…” (Luk. 1: 53)), die eerste gebruik van die woord gawes in die NT.

Die klemverskuiwing en gebruik van gawes in die NT kom nadat Jesus Christus reeds Sy taak hier op aarde volvoer het. Die grootste genadegawe wat direk van God aan ons geskenk is (“Want so lief het God die wêreld gehad dat Hy sy unieke Seun gegee het, – sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê. ” (Joh. 3: 16)). Die gebruik van die woord ‘gawes’ word nou meer prominent as die gawes wat van God af, direk aan ons gegee is deur die uitstorting van die Heillige Gees (“…terwyl God dit verder bevestig het deur tekens en wonders en allerhande kragtige dade, en deur die gawes van die Heilige Gees, wat uitgedeel is soos Hy dit goedgevind het.” (Heb. 2: 4)); (“Maar aan elkeen van ons is ‘n genadegawe geskenk, soos Christus dit uitgedeel het. Daarom staan daar: “Toe Hy opgevaar het na bo, het Hy krygsgevangenes weggevoer; Hy het gawes an die mense gegee.”” (Eff. 4: 7-8)). Dit is dus die direkte werking van God, om ons meer pertinent daarop attent te maak, dat alle gawes wat ons het, direk van Hom afkomstig is. Die raadsplan wat van die vroegste tye af sy pad in ons mense lewens gebaan het. Die koms van Jesus Christus, die grootste geskenk wat mens voor kon vra, sodat ons van ons sondes verlos kon word. Die uitstorting van die Heilige Gees van God, wat aan ons gawes gebring het wat dikwels bo ons menslike verstand is. God het ons uitverkies en Hy bemagtig ons deur die bystand en leiding van die Heilige Gees, sodat ons Hom deurgaans kan aanbid en verheerlik (“Die gawes en roeping van God is immers onherroeplik. ” (Rom. 11: 29)); (“Of wie het eers gawes aan Hom gegee, vir wie Hy dit sou vergoed? Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Aan Hom kom die heerlikheid vir ewig toe. ” (Rom. 11: 35-36)).

Die opdrag van die gebruik van die God gegewe gawes word goed beskryf in Korinthiërs (“So ook met julle. Aangesien julle julle beywer vir die gawes van die Gees, streef daarna om uit te munt met die oog op die opbou van die gemeente.” (1 Kor. 14: 12)). Alle gawes moet dus tot opbou van die Gemeente en tot verheerliking van God gebruik word. Die verskeidenheid van gawes word breedvoerig beskryf in Romeine 12 en 1 Kor. 12 (“Ons het gawes wat van mekaar verskil, volgens die genade wat aan ons gegee is: As dit die gawe van profesie is, beoefen dit dan in ooreenstemming met die geloof; as dit is om ander te dien, gebruik dit dan vir dienswerk. Wie onderrig kan gee, moet onderrig; wie kan bemoedig, moet bemoediging gee; wie mededeelsaam kan wees, moet dit met opregtheid doen; wie leiding kan gee, moet dit met toewyding doen; wie barmhartigheid kan betoon, moet dit met blydskap doen.” (Rom. 12: 6-8)); (“Daar is ‘n verskeidenheid genadegawes, maar dit is dieselfde Gees; en daar is ‘n verskeidenheid dienste, maar dit is dieselfde Here; en daar is ‘n verskeidenheid aktiwiteite, maar dit is dieselfde God wat al hierdie dinge in almal bewerk. Aan alkeen egter word die openbaring van die Gees gegee, met die oog op wat bevorderlik is: Aan een word ‘n woord van wysheid deur die Gees gegee, aan ‘n ander ‘n woord van kennis deur dieselfde Gees; aan een geloof deur dieselfde Gees, aan ‘n ander gawes van genesing deur één Gees; aan een dinamiese kragte, aan ‘n ander weer die gawe van profesie; aan een die onderskeiding van geeste, aan ‘n ander verskillende soorte tale, en aan nog ‘n ander die uitleg van tale. Een en dieselfde Gees bewerkstellig al hierdie dinge, wat Hy aan elkeen afsonderlik uitdeel volgens sy wil.” (1 Kor. 12: 4-11)). Dit onderskryf al hierdie gawes, en ons kan almal in eenstemming en samehorigheid leef as ons besef dat die liefde die basis hiervoor is (“Jaag die liefde na, en streef na die gawes van die Gees, veral om te profeteer.” (1 Kor. 14: 1)).

Ons moet mekaar dus in verdraagsaamheid en liefde toelaat om ons verskillende en uiteenlopende gawes, soos deur God en Sy Gees deur die loop van die lewe vir elkeen gegee het, uit te leef tot opbouing van die gemeente en sodoende ook tot uitbou van die Koninkryk van God.

Stof tot nadenke: Onder leiding van die Heilige Gees

Tonge asof van vuur, het aan hulle verskyn, verdeel en op elkeen van hulle neergedaal. En almal is vervul met die Heilige Gees.
Hand. 2: 2-3

Ons herdenk nou die Uitstorting van die Heillige Gees. Hierna kon die apostels en dissipels spontaan begin getuig het. Hulle wat voorheen ongeletterd en vissermanne was, het die lewensveranderde ervaring beleef, nadat hulle vir drie jaar saam met Jesus Christus geleef het en by Hom geleer het (“By daardie selfde geleentheid het Jesus deur die Heilige Gees dit uitgejubel: “Ek prys U, Vader, Here van Hemel en aarde, dat U hierdie dinge vir slim en geleerde mense verberg het en dit aan eenvoudiges bekend gemaak het. Ja, Vader, so was dit u genadige bedoeling. ” (Luk. 10: 21); (“Nadat Hy dit gesê het, blaas Hy op hulle en sê vir hulle: Ontvang die Heilige Gees!” (Joh. 20:22)). Hulle het ook dikwels nie verstaan presies wat Hy vir hulle gesê het nie. Met hierdie uitstorting van die Heilige Gees, kon hulle egter skielik beter verstaan, en het met oortuiging die Evangelie van Christus verkondig, waar hulle ookal heen gegaan het (“’En dit sal in die laaste dae gebeur,’ sê God: ‘Ek sal my Gees op alle mense uitstort – julle seuns en julle dogters sal profeteer, en julle jongmense sal visioene sien, en julle ou mense sal drome droom…” (Hand. 2: 17)).

Van Johannes die Doper wat die voorspel tot Christus se werk was is daar gesê dat hy met die Heilige Gees vervul sal wees (“Hy sal ‘n bron van blydskap en vreugde vir jou wees, en baie sal bly wees oor sy geboorte, want hy sal groot wees in die oq van die Here. Wyn en bier sal hy glad nie drink nie, en reeds van sy geboorte af sal hy met die Heilige Gees vervul wees. Hy sal baie uit die volk van Israel laat terugkeer tot die Here hulle God. ” (Luk. 1: 14-16)). Ook Sagaria, pa van Johannes die Doper, is reeds met die Heilige Gees vervul (“Sagaria, die kindjie se pa, is met die Heilige Gees vervul en het as profeet gesë: “Lofwaardig is die Here, die God van Israel, want Hy het sy volk in genade opgesoek en vir hulle verlossing bewerk. ‘n Sterk Verlosser het Hy vir ons laat opstaan uit die huis van sy dienaar Dawid.” (Luk. 1: 67-69)). Met die bekende doop van Jesus Christus het God dit vir ons meer duidelik kom wys, deur die Heilige Gees in die vorm van ‘n duif op Jesus Christus te laat neerdaal, maar ook deur sy stem erkenning te gee aan ons Verlosser, as Sy seun (“…en het die Heilige Gees in sigbare gestalte soos ‘n duif op Hom neergedaal. Daar was ook ‘’n stem uit die hemel: “Jy is my geliefde Seun. Oor Jou verheug Ek My.”” (Luk. 3: 22)).

So was daar ook ander mense wat reeds op stil maniere die Heilige Gees ontvang het, en onder Sy leiding was. Hier dink ons aan die twee-en sewentig sendelinge wat Christus uitgestuur het om twee-twee saam voor Hom uit te gaan. Hulle ervaring was een van verwondering (“Die twee en sewwentig het vol blydskap teruggekom en gesê: “Here, selfs die bose geeste onderwerp hulle aan ons by die hoor van u Naam.”” (Luk. 10: 17)). Jesus het hulle egter ook gewaarsku om nie net bly te wees oor die vermoë om die bose geeste aan hulle te onderwerp nie, maar vir die feit dat hulle name opgeteken sal wees in die hemel (“En tog moet julle nie bly wees net omdat die geeste hulle aan julle onderwerp nie, maar wees veral bly omdat julle name in die hemel opgeskryf is.” (Luk 10: 20)). Ook die geval van die diep geliwige Simeon wat in Jesrusalem gewoon het. Hy is verseker deur die Heilige Gees se teenwoordigheid dat hy nie sou sterwe, voordat hy die Gesalfde van die Here gesien het nie (“Daar het destyds ‘n man met die naam Simeon in Jerusalem gewoon. Hy was getrou aan die wet en vroom, en het uitgesien na die koms van die Verlosser van Israel. Die Heilige Gees was op Simeon en het aan hom bekend gemaak dat hy nie sou sterwe voordat hy die Gesalfde van die Here gesien het nie. ” (Luk. 2: 25-26)). Selfs die Psalmdigter het God gesmeek om nie die Heilige Gees van hom weg te neem nie (“Moet my tog nie wegdryf uit u teenwoordigheid nie; en moet u heilige Gees nie van my wegneem nie. ” (Ps. 51: 13)).

Jesus het ons telkemale belowe dat ons vir God kan bid om ons ook nader aan Hom te bring en die Heililge Gees oor ons te laat waak en in ons te laat werk (“… die Vader in die hemel nog baie meer! Hy sal die Heillige Gees gee vir dié wat vra.” (Luk. 11: 13)). Ons hoef ons nie te bekommer oor wat ons moet sê of doen nie, want wanneer ons onder die leiding van die Heilige Gees is, lê Hy ons die woorde in die mond, en lei Hy ons in wat ons moet doen (“… die Heilige Gees sal julle op daardie oomblik leere wat gesê moet word.” (Luk. 12: 12)). Christus het ons ook verseker dat Hy moes weggaan omdat dit tot ons voordeel sou wees, want die Voorspraak sou na ons toe kom (“Tog sê Ek vir julle die waarheid: Dit is tot julle voordeel dat Ek weggaan, want as Ek nie weggaan nie, sal die Voorspraak, die Heilige Gees, nie na julle toe kom nie; maar as Ek gaan, sal Ek Hom na julle toe stuur.” (Joh. 16: 7)).

Die gebeurtenis van die groot uitstorting van die Heilige Gees is goed beskryf in die Bybel, en waartoe dit gelei het (“Toe staan Pettrus saam met die elf ander apostels op en onder leiding van die Heilige Gees spreek hy die mense toe:…” (Hand 2: 4)). Op die skare se vraag oor wat hulle moes doe, het Petrus hulle duidelik geantwoord. “Bekeer julle” (“Toe antwoord Petrus hulle: “Bekeer julle en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus, en God sal julle sondes vergewe en julle sal die Heilige Gees as gawe ontvang.” (Hand. 2: 38)). Daar is duidelike leiding waardeur ons ons kan laat lei (“En ons is getuies hiervan, ons en die Heilige Gees wat deur God gegee is aan dié wat aan Hom gehoorsaam is.” (Hand. 5: 32)). Dis wanneer ons in harmonie leef met die volle evangelie van Jesus Christus, en onder leiding van die Heilige Gees is, dat die getalle van gemeentes toegeneem het (“In die hele Judea, Galilea en Samaria het die kerk ‘n tyd van rus en vrede belewe. Dit het gevestig geraak en in gehoorsaamheid aan die Here gelewe. Die kerk is deur die Heilige Gees versterk, en die ledetal het toegeneem.” (Hand. 9: 31)).

Selfs Paulus het tot die besef gekom, dat die Heilige Gees die volharding en liefde in ons harte bewerkstellig en ons gehoorsaam aan God maak (“Dit is egter nie al nie. Ons verheug ons ook in swaarkry, want ons weet: swaarkry kweek volharding, en volharding kweek egtheid van geloof, en egtheid van geloof kweek hoop; en dié hoop beskaam nie, want God het sy liefde in ons harte uitgestort deur die Heilige Gees wat Hy aan ons gegee het.” (Rom. 5: 3-5); (“Die koninkryk van God is nie ‘n saak van eet en drink nie, maar van gehoorsaamheid aan God, vrede en vreugde, wat die Heilige Gees ons gee.” (Rom. 14: 17)). Petrus wys ons ook daarop dat daar verskillende manier van uitleef van die teenwoordigheid van die Heilige Gees is. Ons moet mekaar dus nie verhinder, wanneer dit tot verheerliking van God geskied nie (“Skaars het ek begin praat , of die Heilige Gees kom op hulle net soos op ons in die begin. Toe dink ek aan die woorde wat die Here gesê het: ‘Johannes het wel met water gedoop, maar julle sal met die Heilige Gees gedoop word.’ Hulle het net soos ons in die Here Jesus Chriustus geglo, en God het aan hulle ook dieselfde gawe as aan ons gegee. Wie was ek dan om God te probeer verhinder?” (Hand. 11: 15-17)). Ons moet dus besef dat hierdie onbeskryflike groot gawe daar is vir almal om te ontvang. Ons moet nie ‘n hindernis raak vir God omdat ons dink net ons het die reg om gelowiges te wees nie.

Stof tot nadenke: Die nabyheid van God

Maar wat my betref, die nabyheid van God is vir my goed. Ek het my Heer, die Here, my skuilplek gemaak, sodat ek van al u werk kan vertel.
Ps. 73: 28

Ons herdenking van Hemelvaart is agter die rug. Ons is nou in hie herdenkingstyd tussen die Hemelvaart en die uitstorting van die Heillige Gees, waarna menige apostels en dissipels spontaan begin getuig het. Tog voel ons mense dikwels asof God nie na aan ons is nie. Ons wil ook die doringbos ervaring of die Sinaiberg ervaring hê wat Moses gehad het toe hy direk met God gepraat het, al kon hy God nie sien nie (“Moses het gesien daar is ‘n doringbos aan die brand, maar dié doringbos word sowaar nie verteer nie. Toe dink Moses, ek moet afdraai, sodat ek na hierdie buitengewone verskynsel kan kyk. Waarom brand die doringbos dan nie uit nie? Toe die Here sien dat hy afgedraai het om dit van nader te bekyk, het God na hom geroep uit die doringbos: “Moses! Moses!” Hy het geantwoord: “Hier is ek!” Toe sê die Here: “Moenie nader kom nie. Trek jou sandale van jou voete af, want die plek waarop jy staan, is heilige grond.” (Eks.3: 2-5); (“’Die Here, die God van julle voorvaders, die God van Abraham, Isak en Jakob, het aan my verskyn en gesê: “Ek gee noukeurig aandag aan julle en aan wat julle in Egipte aangedoen word”…” (Eks. 3: 16)). Elkeen van ons wens soms dat ons daardie soort van ervarings kan beleef, net soos Thomas wat eers vir Jesus wou gesien het na die opstanding, voordat hy kon glo.

Jesus Christus het egter gekom, en Hy was soms moedeloos met die vrae van die dissiples (“Jesus sê vir hom: “Ek is al so ‘n lang tyd by julle, en het jy My nie leer ken nie, Fillipus? Wie My gesien het, het die Vader gesien. Waarom sê jy dan, ‘Wys ons die Vader? Glo jy dan nie dat Ek in die Vader is en die Vader in My nie? Die woorde wat Ek vir julle sê, sê Ek nie uit Myself nie, maar dit is die Vader wat in My bly en Sy werke doen.” (Joh. 14: 9-10)). Jesus beloof ons ook dat ons die Vader alleen deur Hom sal ken (“Thomas sê vir Hom: “Here ons weet nie waarheen U gaan nie; hoe kan ons dan die weg ken?” Jesus sê vir hom: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie. As julle My leer ken het, sal julle ook my Vader ken. En van nou af ken julle Hom, en het Hom reeds gesien.” (Joh. 14: 5-7)). Juis omdat die dissipels Hom gesien, en deur God gedring was om dit wat hulle beleef het vir ons op te teken, is ons bevoorreg om die Evangelie van Jesus Christus te ken en te weet dat dit die Waarheid is wat ons vandag in die Bybel lees. Hy het die dissipels op elke moontlike manier voorberei op wat op hulle wag (“Daar kom ‘n tyd dat Ek nie meer deur gelykenisse met julle sal praat nie, maar julle openlik van die Vader sal vertel. Op daardie dag sal julle in my Naam bid. Daarmee sê Ek nie vir julle dat Ek tot die Vader vir julle sal bid nie; want die Vader self het julle lief, omdat julle My liefhet en glo dat Ek van God gekom het.” (Joh. 16: 25–27)).

Jesus Christus het ons ook beloof dat Hy vir die Vader sal vra om vir ons ‘n parakleedt (wat soms verstaan word as ‘advokaat’, ‘berader, ‘helper’ of ‘trooster’) te stuur (“As julle My liefhet, sal julle my gebooie onderhou. En Ek sal die Vader vra en Hy sal vir julle ‘n ander Parakleetd gee, sodat Hy vir ewig by julle kan wees. Hy is die Gees van waarheid, wat die wêreld nie kan ontvang nie en ook nie ken nie. Julle ken Hom egter, omdat Hy by julle bly en in julle sal wees.” (Joh. 14: 15-17)). Op hierdie wyse is God altyd by ons, en hoewel ons op die oomblik uitsien na die herdenking van die uitstorting van die Heilige Gees, is die Heilige Gees reeds by ons en ontvang ons daagliks krag om in hierdie wêreld voort te gaan ((“…die Heilige Gees, wat die Vader in my Naam sal stuur, Hy sal julle in alles onderrig en julle aan alles herinner wat Ek vir julle gesê het. Vrtede laat Ek julle na – my vrede gee Ek julle. Ek gee dit nie vir julle soos die wêreld dit gee nie. Laat julle harte nie ontsteld en bang wees nie.” (Joh. 14: 26-27); (“Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle moet my getuies wees in Jerusalem, in die hele Judea en Samaria, en tot aan die einde van die aarde.” (Hand. 1: 8)).

God is dus so na aan ons, dat ons daagliks in Sy hand kan leef, onder leiding van die Heilige Gees ((“Ons is die getuies van hierdie gebeure, en so ook die Heilige Gees, wat God gegee het aan hulle wat aan Hom gehoorsaam is.” (Hand. 5: 32); (“En God die kenner van harte, het dit bevestig deurdat Hy die Heilige Gees aan hulle, net soos aan ons, geskenk het.” (Hand. 15: 8); (“En die hoop beskaam nie, want God se liefde is in ons harte uitgestort deur die Heilige Gees wat aan ons gegee is.” (Rom. 5: 5)), en deur die genadegawe van Jesus Christus. Ons kan met blydskap en vrede vervul wees in die seker wete dat God se nabyheid elke dag ‘n belewenis is (“Mag God van hoop julle deur julle geloof met alle blydskap en vrede vervul, sodat julle hoop oorvloedig kan word deur die krag van die Heillige Gees. ” (Rom. 15: 13)), en dat ons met vreugde kan getuig, omdat ons duurgekoop is (“Of weet julle nie dat julle liggaam, wat julle van God ontvang het, ‘n tempel is van die Heilige Gees in julle, en dat julle nie aan julleself behoort nie? Want julle is duurgekoop. Verheerlik God dan met julle liggaam.” (1 Kor. 6: 19-20)). Dis ook met hierdie wonderlike wete wat ons elke Sondag se seëngroet kan ontvang in die eredienste (“Die genade van die Here Jesus Christus en die liefde van God en die gemeenskap van die Heilige Gees bly met julle almal.” (2 Kor. 13:13)).

Ons moet dus hierdie kosbare pand, wat aan ons toevertrou is deur die Heilige Gees, bewaar (“Bewaar die kosbare pand wat aan jou toevertrou is deur die Heilige Gees wat in ons woon. ” (2 Tim. 4: 14)). Sodoende bly ons binne die verbond wat God ook met ons gesluit het (“Ook die Heilige Gees getuig teenoor ons; want nadat Hy gesê het, “Dit is dan die verbond wat Ek ná daardie dae met hulle sal sluit, sê die Here: Ek sal my wette in hulle harte gee, en dit op hulle verstand neerskryf, “sê Hy ook: “Aan hulle sondes en hulle wettelose dade sal Ek nie meer dink nie.” Waar daar vergifnis hiervoor is, word ‘n offer vir sondes nie meer gebring nie.” (Heb. 10: 15-18)). Ons kan, net soos Paulus, sonder vrees uitsien na die laaste pylvak en die bevryding van ons liggame (“En nie net die skepping nie, maar ook ons wat die Gees as God se eerste gawe ontvang het, sug innerlik, terwyl ons uitsien na ons aanneming tot kinders, die bevryding van ons liggame. ” (Rom. 8: 23)), want God is so naby aan ons, soos die suurstof wat ons longe vul met elke ademteug (“In Hom is julle, toe julle die woord van die waarheid, die evangelie van julle verlossing, gehoor en tot geloof gekom het, verseël met die Heilige Gees, wat beloof is. Die Gees is die waarborg van ons erfenis, om ons los te koop as God se eiendom, tot lof van sy heerlikheid.” (Eff. 1: 13-14)).

Stof tot nadenke: Kan ons die haat hanteer?

As die wêreld julle haat, onthou: Hy het My voor julle gehaat. As julle aan die wêreld behoort het, sou die wêreld julle as sy eiendom liefgehad het. Omdat julle egter nie aan die wêreld behoort nie, maar Ek julle uit die wêreld uitgekies het, daarom haat die wêreld julle.
Joh. 15: 18-19

Die lewe is maklik wanneer mense jou aanvaar en liefhet. Wanneer jy in ‘n lieffdevolle huis grootgeword het, is die begrip van haat een waarvan jy weet, maar waarmee jy nie in die alledaagse lewe gekonfronteer word nie. Dis daar ver, dis iets wat slegs onder afvalliges bestaan. Dit is egter deel van hierdie lewe so seker soos die suurstof wat ons inasem. Dis eers wanneer mens daarmee in aanraking kom dat jy die werklikheid daarvan besef. Ek is baie jare gelede hieraan blootgestel. Ek het ‘n vertrek ingestap en is met naakte haat ontvang. Daardeur kom mens tot die besef dat dit ‘n werklikheid is. Haat is ‘n emosie wat die ontvanger daarvan laat besef dat daar iemand is wat letterlik van hom of haar ontslae wil raak, en kan jou voete onder jou uitruk, letterlik en figuurlik.

God het reeds in Eksodus die onderskeid gemaak tussen wie hom liefhet en wie hom haat. Hy reken selfs die kinders die sondes van hulle vaders toe (“Ek reken kinders die sondes van hulle vaders toe, selfs tot in die derde en vierde geslag van die wat my haat.” (Eks. 23: 5); “Ek reken kinders die sondes van hulle vaders toe, selfs in die derde en vierde geslag van die wat my haat.” (Deut. 5: 9). Daar is ook duidelike voorskrifte vir wanneer iemand iets doelbewus doen, teenoor die geval van sonder opset (“As iemand ‘n ander uit haat stamp of hom doelbewus met iets gooi, sodat hy sterf, moet so iemand doodgemaak word;…” (Num. 35: 20); “Maar as iemand sonder opset en sonder vyandskap ‘n ander stamp of hom per ongeluk raakgooi of as iemand sonder dat hy kyk ‘n klip gooi wat die dood kan veroorsaak, en dit ‘n ander tref, sodat hy sterf…” (Num. 35: 22-23)). Die Ou Testment het dus duidelik onderskeid getref tussen opsetlike moord en nie opsetlike moord nie. Selfs die wraak soos toegelaat in daardie tye, is duidelik uiteengesit in Numeri 35. Dit is in totale kontras met die ‘humanitêre’ lewenswyse waaraan ons gewoond is.

Die gevoel van haat word kwistig in die Psalms gebruik teen allerhande mense wat vir die Psalmdigter ontstel het. Die haat van die goddeloses wat in opstand teen God is, is redelik duidelik die mees algemene haat wat beskryf word (“In die hart van die goddelose het die opstand teen God die laaste woord. Die goddelose het geen vrees vir God nie en praat net goed oor homself. Hy is daarop uit om kwaad te doen en om te haat. As hy praat is dit kwaadwillig en vals;…” (Ps. 36: 2-4); (“My vyande wens my net die ergste toe; “Wanneer gaan hy dood en verdwyn sy naam?” As iemand na my kom kyk, dink hy dis klaar met my. Hy kom kyk hoe sleg dit gaan en vertel dit buite rond.” (Ps. 41: 6-7); (“Dié wat my sonder rede haat, is meer as die hare op my kop. Dié wat my vir altyd wil stilmaak, is sterk. My vyande dwing my met vals beskuldigings om af te gee wat ek nie geroof het nie.” (Ps.69: 5)), maar dit is ook teen die Psalmdigter as persoon gemik.

Salomo wys ons op die sewe dinge wat God haat (“Die Here haat ses dinge, nee, sewe waaraan Hy ‘n afsku het: oë wat straal van hoogmoed, ‘n tong wat lieg, hande wat met bloed bevlek is, gedagtes wat met komplotte besig is, voete wat net een koers ken, dié van die kwaad, ‘n getuie wat lieg en iemand wat rusie stook tussen broers.” (Spr. 6: 16-19)). Die wyse raad van Salomo word dikwels vir ons gegee en daar is ook nie ‘n tekort aan die maniere van haat nie (“Om die Here te dien, is om te haat wat verkeerd is. Daarom haat ek hoogmoed en hofvaardigheid, ‘n verkeerde lewe en slinkse woorde. ” (Spr. 8: 13)). Haat het die vermoë om twis te verwek (“Haat verwek twis; liefde bedek alles wat aanstoot gee.” (Spr. 10: 12)) en agter die woorde van ‘n huigelaar skuil daar haat (“Agter die woorde van ‘n huigelaar sit daar haat; wie skinderstories versprei, is ‘n dwaas.” (Spr. 10: 18)). Ons moet dus bedag wees dat haat ‘n realiteit is en dit op baie maniere manifesteer (“Iemand kan sy haat verbloem met wat hy sê, maar binne hou hy sy valsheid.” (Spr. 26: 24); (“Hy verberg sy haat agter ‘n valse skyn. ” (Spr. 26: 26); (“’n Leunaar haat die wat hy seermaak;” (Spr. 26: 28); (“…iemand wat jou haat, is oordadig met sy soene.” (Spr. 27: 6)). Dit is nie ‘n maklike taak nie, maar God waarsku ons telkemale dat dit wel ‘n realiteit is.

Ook Paulus en Johannes waarsku ons teen die haat van die wêreld (“Hulle is een en al ongeregtigheid, slegtheid, hebsug en gemeenheid; hulle is vol jaloesie, moord, twis, bedrog en kwaadwilligheid. Hulle skinder en praat kwaad; hulle haat God, hulle is hooghartig, aanmatigend, verwaand; hulle is mense wat kwaad uitdink, ongehoorsaam aan hulle ouers; hulle is onverstandig, onbetroubaar, liefdeloos, hardvogtig. Hulle is mense wat die verordening van God ken dat dié wat sulke dinge doen, die dood verdien, en tog doen hulle nie net self hierdie dinge nie, maar hulle vind dit ook goed as ander dit doen.” (Rom. 1: 29-32); (“Broers, moenie verbaas wees as die wêreld julle haat nie.” (1 Joh. 3: 13)).

Jesus Christus self waarsku ons dat die wêreld ons sal haat omdat hy ons uitgekies het. In die voorafgane stuk wys dit na enkele van die moontlike maniere wat ons bewus kan maak van die haat van die wêreld, en wat ander mense, teen ons kan hê (“As die wêreld julle haat, onthou: Hy het My voor julle gehaat. As julle aan die wêreld behoort het, sou die wêreld julle as sy eiendom liefgehad het. Omdat julle egter nie aan die wêreld behoort nie, maar Ek julle uit die wêreld uitgekies het, daarom haat die wêreld julle. Onthou wat Ek vir julle gesê het: ‘n Slaaf is nie belangriker as sy eienaar nie. As hulle My vervolg het, sal hulle julle ook vervolg. As hulle my woorde ter harte geneem het, sal hulle julle s’n ook ter harte neem. Maar hulle sal dit alles aan julle doen omdat julle my Naam bely en hulle Hom nie ken wat My gestuur het nie. “As Ek nie gekom en met hulle gepraat het nie, sou hulle nie skuldig gewees het nie; maar nou het hulle geen verskoning vir hulle sonde nie. Wie My haat, haat ook my Vader. As Ek nie by hulle die werke gedoen het wat niemand anders gedoen het nie, sou hulle nie skuldig gewees het nie; maar nou sien hulle dit, en tog haat hulle My en my Vader. Maar die woorde wat in die Skrif geskrywe staan, moet vervul word: ‘Hulle het My sonder rede gehaat.’ ” (Joh. 15: 18-25); ““Die mense sal julle oorlewer om mishandel te word, en hulle sal julle doodmaak. Julle sal deur al die nasies gehaat word omdat julle my Naam bely. In daardie tyd sal baie mense van die geloof afvallig word, en hulle sal mekaar verraai en mekaar haat.” (Matt. 24: 9-10)). Kan ons hierdie soort van haat hanteer? Ons weet nou weereens verseker dat dit bestaan. Die teenvoeter vir die haat het Christus vir ons kom demonstreer, in Sy woorde en in Sy lewenswandel. Die opdrag aan die apostels en ook aan ons, is duidelik (“Dit beveel Ek julle: Julle moet mekaar liefhê” (Joh. 15: 17)). Daar kan geen twyfel daaroor bestaan nie.

Christus verseker ons ook dat Hy vir ons die Voorspraak, vir ons by God sal stuur, naamlik die Heilige Gees. (“Wanneer die Voorspraak kom wat Ek vir julle van die Vader af sal stuur, die Gees van die waarheid, wat van die Vader uitgaan, sal Hy oor My getuig. En julle moet getuig, want julle is van die begin af by My.” (Joh. 15: 26-27); (“Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judea en in Samaria en tot in die uithoeke van die wêreld.”” (Hand. 1: 8)). Dis dan wanneer ons geseën sal word en onder God se beskerming sal staan (“Geseënd is julle wanneer die mense julle haat en julle verstoot en uitskel en julle naam vermy soos iets wat sleg is, alles ter wille van die Seun van die mens.” (Luk. 6: 22); (“Ek het u woord aan hulle gegee, en die wêreld haat hulle, omdat hulle nie tot die wêreld behoort nie, net soos Ek ook nie tot die wêreld behoort nie. Ek bid nie dat U hulle uit die wêreld moet wegneem nie, maar dat U hulle van die Bose moet bewaar. Hulle behoort nie tot die wêreld nie, net soos Ek ook nie tot die wêreld behoort nie. Laat hulle aan U toegewy wees deur die waarheid. U woord is die waarheid. Soos U My na die wêreld toe gestuur het, het Ek hulle ook na die wêreld toe gestuur; en ter wille van hulle wy Ek My aan U toe, sodat hulle ook deur die waarheid aan U toegewy kan wees.” (Joh. 17: 14-19)). Ons is juis in die kerklike tyd van afwagting vir die Hemelvaart herdenking. Die uitnemendheid en belangrikheid van die liefde word omonwonde vir ons deur God die Vader se liefdesdaad, Christus se bereidwilligheid en Die Heilige Gees se bystand in hierdie wêreld ook duidelik in 1 Kor. 13 uitgespel. Dit word selfs belangriker as geloof en hoop uitgelig. Dit is die liefde van Christus wat ons aan hierdie wêreld moet uitdra!

Stof tot nadenke: Wonders en tekens

Here, U is my God! Ek wil U prys en U Naam loof! U het wonders gedoen; dinge wat U lankal besluit het, het U volgens plan uitgevoer. ”
Jes 25: 1

Wanneer mens na die definisie van ‘n wonderwerk/wonder/tekens gaan kyk, word dit beskryf as ‘n verassende en welkome gebeurtenis, wat nie in wetenskaplike terme of natuurwette verklaar kan word nie. Dit is gebeure wat ons nie kan verstaan nie, of as onbegryplik ervaar. Dit word dus as die ingryp van ‘n goddelike wese beskou. Dit is buitengewone, hoogs onwaarskynlike gebeurtenisse wat verwelkom word met verligting en vreugde en word as ‘n goddelike ingryping beskou wat in ons menslike aangeleenthede manifesteer of in die skepping van God.

So dikwels hoor ons verhale van wonders; self in vandag se tyd, maar ons het gereeld ‘n skeptiese uitkyk op, of aanhoor van hierdie dinge, veral as ons dit nie self beleef het nie. Selfs wanneer die persoon wat vertel entoesiasties en met oortuiging vertel. Daarby is ons ook gewaarsku dat daar vals profete sal wees, wat ook wonders en tekens sal doen, tot so ‘n mate dat selfs gelowiges afvallig sal word (“Want vals christusse en vals profete sal na vore tree, en hulle sal groot tekens en wonders doen om, indien moontlik, selfs die uitverkorenes te mislei.” (Matt. 24: 24)). In hierdie teksvers kan ons onsself troos daaraan dat God ons nooit uit sy hand sal laat ruk nie (“Dié wat die Vader vir My gegee het, is die belangrikste van almal, en niemand kan hulle uit die hand van die Vader ruk nie.” (Joh. 10: 29)).

Wonderwerke, wonders of tekens is iets wat ons so dikwels in die Bybel raak lees. Die eerste noem van wonders is toe God besig was om die Farao te oortuig om die Israeliete te laat trek daar in Egipte (“Maar Ek sal die farao hardkoppig maak, sodat Ek baie tekens en wonders in Egipte kan doen.” (Eks.7: 3); (“Dan kan jy aan jou kinders en kleinkinders vertel wat Ek aan die Egiptenaars gedoen het en watter wonders Ek onder hulle verrig het om julle te laat besef dat Ek die Here is.” (Eks. 10: 2)). Dit is dus God se manier om mense te oortuig van Sy bestaan. God gebruik dus die wonders om Sy planne uit te voer. Jesus self het ook genoem dat ons nie glo as ons nie tekens en wonders sien nie (“Jesus sê toe vir hom: “As julle nie tekens en wonders sien nie, glo julle eenvoudig nie.”” (Joh. 4: 48)).

Van die vroegste tye is dit juis die teenwoordigheid van wonders en tekens wat ons elkeen oortuig om tot geloof te kom. Soos die verhaal van Daniël in die leeukuil (“Hy wat red en verlos en tekens en wonders doen in die hemel en oop die aarde, dit is Hy wat Daniël gered het uit die kloue van die leeus.” (Dan. 6: 28)). Die verskyning van Christus aan die dissipels by die see van Tiberias, toe Hy vir hulle gesê het om die net aan die anderkant van die skuit uit te gooi, en hulle so baie vis gevang het dat hulle bykans nie die nette aan land kon bring nie (“Hy sê toe vir hulle: “Gooi die net aan die regterkant van die skuit uit, dan sal julle iets kry.” Hulle het die net toe daar uitgegooi, en vanweë die groot klomp vis kon hulle hom nie weer intrek nie.” (Joh. 21: 6-7)).

Ons hele geloof is gebou op die wonders wat deur God, die Vader (“In die begin het God die hemel en die aarde geskep. Die aarde was heeltemal onbewoonbaar, dit was donker op die diep waters, maar die Gees van God het oor die waters gesweef.” (Gen. 1: 1)); “Toe sê die Here: “Op grond hiervan sal hulle glo dat die Here die God van hulle voorvaders, die God van Abrham, die God van Isak, die God van Jakob , aan jou verskyn het.” (Eks. 4: 6)), die seun Jesus Christus (“Hoewel Jesus so baie tekens in hulle teenwoordigheid gedoen het, Het hulle nie in Hom geglo nie, sodat die woord wat die profeet Jesaja uitgespreek het, vervul kon word: “Here, wie het ons boodskap geglo? En die arm van die Here, aan wie is dit geopenbaar? Hulle kon nie tot geloof kom nie, want Jesaja het ook gesê: “Hy het hulle oë verblind en hulle harte verhard sodat hulle nie met hulle oë kon sien en met hulle harte kon verstaan en kon terugdraai, en Ek hulle genees nie.” ” (Joh. 12: 37-40)) onder leiding van die Heilige Gees (“Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle moet my getuies wees in Jerusalem, in die hele Judea en Samaria, en tot aan die einde van die aarde.” (Hand. 1: 8)). Ook die apostels het wonders en tekens gedoen in die tyd na Christus se Hemelvaart (“Laat u hand genesing bring, en laat daar tekens en wonders plaasvind deur die Naam van u heilige dienaar, Jesus.” Nadat hulle gebid het, het die plek waar hulle bymekaar was, geskud. Hulle is almal met die Heilige Gees vervul en het meet met vrymoedigheid die woord van God verkondig. ” (Hand. 4: 30-31); (“Stefanus, aan wie God baie genade en krag gegee het, het groot wonders en tekens onder die volk gedoen. Party van die lede van die Sinagoge van die Vrygelate Slawe, soos dit genoem is, wat bestaan het uit Jode wat van Sirene en Aleksandrië afkomstig was, het toe saam met die Jode wat van die provinsies Silisië en Asië gekom het, met Stefanus begin redeneer. Hulle was egter nie opgewasse teen die wysheid wat hy van die Gees ontvang het en waarmee hy gepraat het nie.” (Hand. 6: 8-10); (“Toe die mense hoor wat Filippus verkondig en die wonders en tekens sien wat hy doen, het hulle aandagtig na sy prediking geluister. ” (Hand. 8; 6); (“Daarna het al die mense stilgebly en na Barnabas en Paulus geluister. Hulle het vertel van die tekens en wonders wat God deur hulle onder heidennasies gedoen het.” (Hand. 15: 12)).

Dit is dus redelik duidelik dat wonders en tekens alleen onder die leiding van die Drie-enige God kan gebeur, en dat dit vir die hoofsaaklike doel is om ons mense te oortuig van Sy almag, en die uitbou van Sy koninkryk (“…deur kragtige tekens en wonders, in die krag van die Gees van God. EN so kon ek van Jerusalem af al verder tot in Illirikum my taak van die evangelie van Christus te verkondig, ten volle uitvoer.” (Rom. 15: 19); (“Daarby het God ook saam getuig deur tekens en wonders en ook deur allerhande kragtige dade en gawes van die Heilige Gees, soos Hy dit toebedeel het volgens sy wil.” (Heb. 2: 4); (“Dan sal die Gees van die Here kragtig in jou werk. Jy sal saam met hulle as profeet optree en ‘n ander mens word. Wanneer hierdie tekens oor jou kom, moet jy doen wat jou hand vind om te doen, want God is by jou. ” (1 Sam. 10: 6-7)). Dan sal ons ook in die woorde van Nebukadneser kan juig en getuig oor die grootheid en almag van God (“Hoe groot is sy tekens, hoe magtig sy wonders! Sy koninkryk is ‘n ewige koninkryk, sy heerskappy duur van geslag tot geslag.” (Dan. 4: 3)).

Stof tot nadenke: Waarop steun ons?

Wat help dit ‘n mens as hy die hele wêreld as wins verkry, maar homself verloor of te gronde gaan.”
Luk. 9: 25

Elkeen van ons leun of steun op iemand of iets in hierdie wêreld. As kinders is ons vertroue ten volle op ouers, hetsy of hulle liefdevol is of nie. Later begin mens draai na vriende, familie, eggenote, werksplekke, kollegas, aansien, rykdom, aanvaarding deur mense, eie krag in sterkte of verstandelike vermoëns. Selfs verslawing van enige aard en dwelmgebruik neem toe omdat mense dink dat dit hulle kan steun in moeilike tye. So dikwels staan mens teleurgesteld wanneer jy na die vernietigende resultate in nabetragting kyk. Niemand kyk na hierdie wêreld deur dieselfde oë as jy nie. Elkeen se lewenservarings en ondersteunings bronne was en is verskillend. Mense is so dikwels ingestel op hulle manier van dink en doen, dat hulle nie ‘n ander se manier van doen, eienskappe en gawes kan verstaan of raaksien nie. Prediker stel dit so goed: “Ek het gesien dat al die inspanning en al die kundigheid waarmee gewerk word, naywer is van die een teenoor die ander. Ook dit is sinloos en ‘n gejaag na wind. Die dwaas vou sy hande en vernietig homself. ‘n Handvol rus is beter as ‘n dubbele hand vol inspanning, en ‘n gejaag na wind.” (Pred. 4: 4-6). Wanneer mens na die wêreld kyk wonder mens wanneer gaan mense besef dat hulle in ‘n herhalende siklus van vernietiging leef, omdat hulle nie die enigste bron van steun en krag kan of wil ontdek nie!

In Korinthiers gee Paulus ons leiding in hoe ons as mense mekaar moet ondersteun en help (“As die goeie wil daar is en iemand gee volgens wat hy het, neem God die gawe aan. Hy verwag nie van hom wat hy nie het nie. Ek bedoel nie dat julle gebrek moet ly om ander te kan help nie; maar sodat daar ewewig sal wees,…” (2 Kor. 8: 12)). Paulus wys ons op die boodskap van Christus se sterwe aan die kruis (“Die boodskap van die kruis van Christus is wel onsin vir dié wat verlore gaan, maar vir ons wat gered word, is dit die krag van God. Daar staan tog geskrywe: “Die wysheid van die wyses sal Ek vernietig, en die geleerdheid van die geleerdes sal Ek tot niet maak”. ” (1 Kor. 18-19)).

Ondersteuning van mekaar is dus net moontlik uit die krag en ondersteuning van God, Die Vader, die Seun en die Heilige Gees, en moet in liefde en opregtheid aan ‘n ander betoon word, en nie in naywer en afguns nie (“Die liefde moet opreg wees. Verafsku wat sleg is en hou vas aan wat goed is. Betoon hartlike broederliefde teenoor mekaar; bewys eerbied teenoor mekaar en wees daarin tot voorbeeld. Moenie in julle toewyding verslap nie, bly altyd geesdriftig, dien die Here. Verbly julle in die hoop; staan vas in verdrukking; volhard in gebed. Help die medegelowiges in hulle nood en lê julle toe op gasvryheid. Seën julle vervolgers, ja, seën hulle, moet hulle nie vervloek nie. Wees bly saam met dié wat bly is en treur saam met dié wat treur. Wees eensgesind onder mekaar. Moenie hooghartig wees nie, maar skaar julle by die nederiges. Moenie eiewys wees nie. Moenie kwaad met kwaad vergeld nie. Wees goedgesind teenoor alle mense. As dit moontlik is, sover dit van julle afhang, leef in vrede met alle mense. Moenie wraak neem nie, geliefdes, maar laat dit oor aan die oordeel van God. Daar staan immers geskrywe: “Dit is mý reg om te straf; Èk sal vergeld, sê die Here. As jou vyand honger is, gee hom iets om te eet; as hy dors is, gee hom iets om te drink; want deur dit te doen, maak jy hom vuurrooi van skaamte. Moet jou nie deur die kwaad laat oorwin nie, maar oorwin die kwaad deur die goeie. ” (Rom. 12: 9-21)).

In Kronieke word ons krag en sterkte bekelemtoon (“Die Here het sy oë oral op die aarde sodat Hy dié kan help wat met hulle hele hart op Hom vertrou.” (2 Kron. 16: 9)). Jesaja vra ons om op God alleen te steun (“Wie van julle dien die Here en luister na sy dienaar? Wie in die donker loop en geen lig sien nie, moet op die Here vertrou, moet op sy God steun.” (Jes. 50: 10)). Ook Dawid noem dat God hom sterk maak soos ‘n olyfboom, want sy steun is op die regte plek (“Maar ek staan sterk soos ‘n welige olyfboom; ek is in die huis van God en ek steun altyd daarop dat Hy vir my sorg.” (Ps. 52: 10); (“Laat my lewe dat ek U kan loof, laat u bepalings my steun wees.” (Ps. 119: 175)). Koning Hiskea het op God vertrou, en dis aangeteken dat daar geen ander koning soos hy was nie (“Op die Here, die God van Israel, het hy vertrou. Ná hom was daar onder al die konings van Juda niemand soos hy nie, ook niemand onder dié wat voor hom daar was nie. Hy het aan die Here vasgehou en nie van Hom weggedraai nie…” (2 Kon. 18: 5-6)). Vir ons is daar net een kragbron (“Die Here is my krag en my beskerming, Hy het tot my redding gekom. Hy is my God, Hom roem ek, die God van my voorvadders, Hom prys ek.” (Eks. 15: 2)), een steunpilaar (“Sommige vertrou op strydwaens en ander op perde, maar óns, ons vertrou op die Here ons God. Húlle sal struikel en val, maar óns sal regop en vas bly staan.” (Ps. 20: 8-9); “…op U het hulle vertrou en hulle is nie beskaam nie.” (Ps. 22: 6)) en een hoop (“Die Here is goed vir wie op Hom bly hoop, vir die mens wat sy wil vra;” (Kla. 3: 25); (“…en volharding kweek egtheid van geloof, en egtheid van geloof kweek hoop; en dié hoop beskaam nie, want God het sy liefde in ons harte uitgestort deur die Heilige Gees wat Hy aan ons gegee het.” (Rom. 5: 4-5)).

Laat ons dan elke dag opnuut die steun van God vra, want daarin alleen sal ons in hierdie wêreld kan staande bly en leef; en ‘n verskil kan maak deur ander te steun, waar dit ookal vir ons moontlik is om dit te doen (“Moenie bang wees nie, Ek is by jou, moenie bekommerd wees nie, Ek is jou God. Ek versterk jou, Ek help jou, Ek hou jou vas, met my eie hand red Ek jou.” (Jes. 41.10); (“As dit is om mense te bemoedig, laat ons hulle bemoedig. As ons gee, laat dit sonder bybedoelings wees. As ons leiding gee, dan met toewyding. As ons ander help, dan met blymoedigheid.” (Rom. 12: 8)). Laat ons oorwinnaars in Jesus Christus wees (“Wat help dit ‘n mens tog om die hele wêreld as wins te verkry en sy lewe te verloor?” (Mark. 8: 23) & sien ook Luk. 9: 25).

Stof tot nadenke: Wat is ware geluk?

Gelukkig is mense wie se krag in U lê!
Ps 84: 6

Almal van ons soek deur ons hele lewe daarna om gelukkig te wees. Ons dink as ons maats ons sal aanvaar, sal ons gelukkig wees; as ons mooi is, soos die tydskrifte ons wys, sal ons gelukkig wees; as ons deur mense geliefd is, sal ons gelukkig wees; as ons in ‘n pragtige huis met al die toebehore leef, soos die media en advertensieborde ons wys, sal ons gelukkig wees; as ons die vinnigste motor ry of as ons die rykste is, sal ons gelukkig wees. Maar helaas, die geluk wat aardse goed vir ons bring is van korte duur, en dan soek ons weer verder na nog iets wat ons gelukkig kan maak, maar dit voel altyd asof dié geluk net altyd buite ons bereik is. Miskien is dit omdat ons gedurig op die verkeerde plekke na geluk soek!

Ons as Christene het die een bron van inligting wat die Waarheid is (“Heilig hulle deur die waarheid – u woorde is die waarheid.” (Joh. 17: 17); (“Jesus sê vir hom: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur my nie.” (Joh. 14: 6)), en vir ons as riglyn moet dien deur ons hele lewe. Dit is in hierdie waarheid waar ons ware geluk sal vind. Ons moet Jesus Christus se woorde ter harte neem en ons lewens daarvolgens inrig. Die leef in die liefde van God, die aanvaarding dat Jesus Christus die Verlosser is, en onder leiding van die Heilige Gees kan ons die woord van God as Waarheid aanvaar. Ons kan gerus Salomo en Dawid se raad aanvaar en navolg (“Gelukkig is ‘n mens wat voortdurend ontsag koester vir God! Maar wie sy hart verhard, stort in die ellende.” (Spr. 28: 14); (“Troue liefde en waarheid moet jou nooit verlaat nie. Bind dit om jou nek, skryf dit op die tafel van jou hart, dan sal jy guns en goeie begrip vind in die oë van God en die mense. Vertrou op die Here met jou hele hart – op jou eie insig moet jy nie staatmaak nie. Ken Hom in al jou weë, en Hy sal jou paaie reguit maak. Moenie wys wees in jou eie oë nie. Jy moet ontsag hê vir die Here, bly weg van die kwaad.” (Spr. 3: 3-7); (“Heer, Heerser oor alle magte, gelukkig is mense wat op U vertrou” (Ps. 84: 13); (“Gelukkig is elkeen wat vir die Here ontsag het, wat sy paaie volg!” (Ps. 128: 1); (“Gelukkig is die mens wat die God van Jakob as sy hulp het, wie se hoop gevestig is op die Here, sy God –” (Ps. 146: 5)).

In die Bergpredikasie het Jesus vir ons verduidelik wat dit is wat mense ware geluk, vreugde en vrede sal gee. (“Hy het begin praat en hulle geleer en gesê: ‘Gelukkig is die armes van gees, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele. Gelukkig is dié wat treur, want hulle sal vertroos word. Gelukkig is die sagmoediges, want hulle sal die aarde erf. Gelukkig is dié wat honger en dors na geregtigheid, want hulle sal versadig word. Gelukkig is die barmhartiges, want hulle sal barmhartigheid ontvang. Gelukkig is dié wat suiwer van hart is, want hulle sal God sien. Gelukkig is die vredemakers, want hulle sal kinders van God genoem word. Gelukkig is dié wat vervolg word ter wille van geregtigheid, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele. Gelukkig is julle wanneer die mense julle om My ontwil beledig en vervolg en vals beskuldig van alles wat sleg is. Wees bly en jubel, omdat julle beloning groot is in die hemele. Hulle het immers die profete vóór julle net so vervolg.”” (Matt. 5: 2-12)). Hierdie beskrywings vir gelukkige mense sluit ons almal in. Daar is ‘n gepaste beskrywing vir ‘n ieder en elk van ons, waarin ons ooreenkomste met dinge in ons lewe kan vind. Dit is dus in elkeen van ons se vermoë om ware geluk te hê!

Salomo lei ons verder met sy woorde van lofprysing aan die Wysheid en wat ‘n mens gelukkig kan maak (“Gelukkig is die mens wat na my luister deur dag ná dag by my deure te waak, by die kosyne van my ingange wag te hou. Ja wie my vind, het die lewe gevind; hy geniet die goedkeuring van die Here” (Spr. 8: 34-35)). Ook in die woorde van Christus, na sy opstanding, aan Thomas (“Gelukkig is hulle wat nie gesien het nie, en tog tot geloof gekom het.” (Joh. 20: 29)) kan ons aanklank vind, want ons leef in ‘n tyd waar ons nie gesien het nie, en die van ons wat glo kan dus gelukkig wees in die wete dat God vir ons Sy Woord nagelaat het sodat ons die Waarheid kan weet en ontdek. Ook Jakobus verseker ons dat as ons vashou aan wat Jesus Christus ons geleer het, sal ons gelukkig wees in wat ons doen (“Maar wie diep in die volmaakte wet van vryheid inkyk en daaraan hou, sal gelukkig wees in wat hy doen, omdat hy nie ‘n vergeetagtige hoorder is nie, maar ‘n doener.” (Jak. 1: 25)). Selfs al word ons ter wille van Christus beledig, lei dit tot die ware geluk (“As julle ter wille van Christus se Naam beledig word – gelukkig is julle, omdat die Gees van heerlikheid, dit is die Gees van God, op ons rus.” (1 Pet. 4: 14)).

Johannes verseker ons dat ons in die Seun, Jesus Christus moet glo; want dan sal ons in liefde met mekaar kan leef, en kan sekerheid hê dat ons in Jesus Christus bly (“En dit is sy gebod: Ons moet in sy Seun, Jesus Christus, glo en ons moet mekaar liefhê ooreenkomstig die gebod wat Hy ons gegee het. Wie sy gebooie gehoorsaam, bly in God en God in hom. Hiéraan weet ons dat Hy in ons bly: Hy het ons sy Gees gegee.” (1 Joh. 3: 23-24)). Waar daar liefde is, is daar niks om te vrees nie (“Waar liefde is, is daar geen vrees nie, maar volmaakte liefde verdryf vrees, want vrees verwag straf, en wie nog vrees, het nie volmaakte liefde nie. Ons het lief omdat God ons eerste liefgehad het.” (1 Joh. 4: 18-19)). Ook Dawid, in al sy swakheid, het geweet waar ware geluk en troue liefde is (“Want ek hou U troue liefde voor oë en ek leef volgens u waarheid” (Ps. 26: 3)).

Mag ons dan in verootmoediging op die Here, ons God, die almagtige skepper en Vader wag soos Jesaja ook getuig (“Om dié rede wag die Here om aan julle genade te betoon; om dié rede rig Hy Hom op om Hom oor julle te ontferm. Want God van reg is die Here; gelukkig is almal wat op Hom wag.”(Jes. 30: 18)). God het Sy belofte aan ons nagekom, deur Jesus Christus. Hy het Sy volmaakte ware liefde aan ons betoon. Mag God ook oor elkeen van ons voel, soos Paulus gevoel het oor Fillipus, wanneer Hy aan ons dink en saam met ons leef en wandel (“Elke keer as ek bid, dink ek aan jou en dank ek my God omdat ek hoor van die liefde en trou wat jy aan die Here Jesus en al die gelowiges bewys. My bede is dat die gemeenskap wat jy deur die geloof met ons het, jou dieper insig sal gee in al die goeie dinge wat ons vir Christus kan doen. Jou liefde het vir my groot vreugde en bemoediging gebring, omdat jy, broer, die harte van die gelowiges verkwik het.” (Fil. 1: 4-7)).

Daardie ware geluk wat elkeen van ons soek, is dus nie te vinde in aardse plesier, eiendom en goed nie, maar wel in die die lewe in nabyheid, onder leiding van die Heilige Gees, van God, die Vader en in die navolging van die voorbeeld van die Seun, Jesus Christus, ons Verlosser.

Stof tot nadenke: “Hoe glo ons?”

Met die een wat in My glo, is dit soos die Skrif së: Strome lewende water sal uit sy binneste vloei. Hiermee het Hy na die Gees verwys, want die mense wat tot geloof in Hom kom, sou die Gees ontvang…
Joh. 7: 38-39

Hoe glo ons? Wie kan ons glo? Waarin moet ons glo? Is die vrae wat by mens opkom deur jou hele lewe. Mense het ander agendas as wat hulle voorgee om te hê, Mense bedrieg mekaar en vertel leuens oor ander. Alles terwille van wat vir hulle belangrik is. Maar dan verseker Jesus Christus ons dat ons die Waarheid sal kan eien en weet waarin, en wie om te glo (“Jesus het vir hom gesê: Ek is die weg en die waarheid en die lewe.” (Joh. 14: 6); (“”Wanneer die Voorspraak kom wat Ek vir julle van die Vadder af sal stuur, die Gees van die waarheid, wat van die Vader uitgaan, sal Hy oor My getuig.”” (Joh. 15: 26)). Selfs die apostels het hiermee gesukkel. Hulle wat saam met Jesus Christus geleef het en Hom die beste geken het van almal hier op aarde. Ook tussen hulle was daar verskille van opinies, maar dit alles is en word gevoed deur die belange van die eie ek (“Ek is nie gesteld op die eer wat mense bewys nie, maar Ek ken julle en Ek weet dat julle nie liefde vir God in julle het nie. As iemand anders in sy eie naam kom, sal julle hom aanvaar. Hoe kan julle ook in My glo terwyl julle gesteld is op die eer wat julle van mekaar ontvang en nie die eer soek wat van die enigste God af kom nie?” (Joh. 5: 41-44); (“Die vrou het vir Hom gesê: “Meneer, gee vir my van daardie water, sodat ek nie weer dors sal kry en hier hoef te kom water haal nie.’” (Joh. 4: 15))!

Hoe angswekkend was dit vir die dissipels toe Jesus sterf. Hulle wat geglo het dat Hy hier op aarde ‘n menslike Koninkryk gaan skep, en op aardse wyse gaan regeer. Hulle het nie herwaarts of derwaarts geweet nie, en het almal saam in ‘n vertrek geskuil, omdat hulle bang was vir dit wat die mense teen hulle sou doen (“Daardie Sondagaand was die dissipels bymekaar. Alhoewel die deure gesluit was omdat hulle bang was vir die Jode, het Jesus gekom en tussen hulle gaan staanen vir hulle gesë: “Vrede vir julle!”” (Joh. 20: 19)). Hulle het ook nie vir Maria Magdalena (“Nadat sy dit gesë het, het sy omgedraai en vir Jesus daar sien staan, maar sy het nie geweet dat dit Hy is nie. Jesus vra haar toe: “Mevrou, waarom huil jy? Vir wie soek jy?” Sy het gedink dis die tuinopsigter, en sy het vir hom ges:”Meneer, as u Hom weggevat het, sê vir my waar u Hom begrawe het, en ek sal Hom daar gaan haal.”Jesus het vir haar gesp: Maria!…”” (Joh. 20: 14-16)), wat die eerste was om Jesus na sy opstanding by die leë graf gesien het nie, te glo oor wat sy vertel het nie. Net soos Thomas wat eers die wonde gesien en gevoel het, het ook hulle uiteindelik besef dat dit Jesus Christus is (“Nadat Hy dit gesê het, wys Hy sy hande en sy sy vir hulle. Die dissipels was baie bly toe hulle die Here sien. ” (Joh. 20: 20)). Na hierdie gebeure het Jesus Christus hulle die sendingopdrag gegee (“”Vrede vir julle!” sê Hy weer vir hulle. “Soos die Vader My gestuur het, stuur Ek julle ook.” (Joh. 20: 21)).

Jesus het telke male vir ons kom wys in sy manier van mense hanteer, en met die menige wondertekens wat Hy gedoen het, wat om te glo. Hy het ons verseker dat Hy die Waarheid is. Hy het ons gemaan om soos kinders te glo (“Maar Jesus het die kindertjies nader geroep en gesê: “Laat die kindertjies na My toe kom en moet hulle nie verhinder nie, want die koninkryk van God is juis vir mense soos hulle. Dit verseker Ek julle: Wie die koninkryk van God nie soos ‘n kindjie ontvang nie, sal daar nooit ingaan nie.” (Luk. 18: 16-17)); Hy het vir die dissipels en ook vir ons Sy Vader en Sy eie ondersteuning verseker, selfs wanneer Hy nie meer daar was nie (’…maar wie van die water gedrink het wat Ek hom sal gee, sal in alle ewigheid nooit dors kry nie. Nee, die water wat Ek hom gee, sal in hom ‘n fontein wees met water wat opborrel en vir hom die ewige lewe gee”’ (Joh. 4: 14)). In die tyd na Sy opstanding het hy die dissipels verder onderrig nadat die Heilige Gees oor hulle uitgeblaas is (“Nadat Hy dit gesê het, blaas Hy oor hulle en sê: “Ontvang die Heilige Gees!…” (Joh. 20: 22)), sodat hulle beter begrip kon hê vir Sy woorde tydens hulle nabye kontak met Hom voor Sy kruisiging (“Jesus het die twaalf oopsy geneem en vir hulle gesê: “Kyk, ons gaan nou Jerusalem toe, en alles wat die profete oor die Seun van die mens geskryf het, sal daar bewaarheid word. Hy sal uitgelewewr word aan die heidene; Hy sal bespot en beledig word; hulle sal op Hom spoeg, Hom gesel en Hom daarna doodmaak. En op die derde dag sal Hy uit die dood opstaan.” Maar van hierdie dinge het hulle niks begryp nie. Die woorde was vir hulle duister, en hulle het nie verstaan waaroor Hy praat nie.” (Luk. 18: 31-34)).

Ook Paulus moes die lig sien, sodat hy van sy vervolging van gelowiges kon afsien. Hy was tot stilstand geruk, deur die ervaring op die pad na Damaskuk, en het soos hand omkeer verander, tot hy deur die Waarheid aangeraak is. Tot so ‘n mate dat hy nie verder kon stilbly oor Jesus Christus se roeping en evangelie hier op aarde nie. Hy was geroepe tot die lyding van die tronk en tot die dood toe. Hy het elke geleentheid gesien as ‘n geleentheid om God, die Vader, die Seun en die Heilige Gees te verkondig sodat hy sy opdrag, wat van God gekom het, kon uitvoer (“”Terwyl ek hieroor na Damaskus toe op reis was, met volmag en in opdrag van die priesterhoofde, het ek U Majesteit, helder oordag langs die pad ‘n lig gesien wat uit die hemel gekom het. Dit was helderder as die son en dit het op my en my reisgenote geskyn. Ons het almal op die grond neergeval, en ek het ‘n stem in Hebreeus vir my hoor sê: ‘Saul, Saul, waarom vervolg jy My? Jy maak jou net seer deur jou te verset. ‘Wie is U, Here?’ vra ek toe. ‘Ek is Jesus’ sê die Here. ‘Dit is vir My wat jy vervolg. Maar staan regop. Ek het aan jou verskyn om jou as dienaar aan te stel. Jy moet getuie wees van wat jy van My gesien het en van wat Ek jou nog sal laat sien. Ek sal jou beskerm teen die volk Israel en teen die heidennasies na wie toe Ek jou stuur.’” (Hand. 26: 12-17); “Ek skaam my nie oor die evangelie nie, want dit is die krag van God tot redding van elkeen wat glo, in die eerste plek die Jood, maar ook die nie-Jood.” (Rom. 1: 16)).

Hoe moeilik is dit soms vir ons as nietige mense om te dink dat dit so eenvoudig is om te glo…jy moet sonder twyfel, soos ‘n klein kindjie in sy ouers glo, jou volle vertroue in die liefde van God, die Vader se hande plaas. Jy moet aanvaar en ten volle glo dat Jesus Christus ook vir jou, met al jou foute, swakhede en genadegawes, liefhet, en verlos het deur Sy lyding en oorwinning van die dood. Jy moet jou hande in afhanklikheid oopsprei na God toe, sodat jy ook die Heilige Gees in jou lewe kan innooi (“Maar aan almal wat Hom aangeneem het, dié wat in Hom glo, het Hy die reg gegee om kinders van God te word.” (Joh. 1: 12); (“As jy met jou mond bely dat Jesus die Here is, en met jou hart glo dat God Hom uit die dood opgewek het, sal jy gered word. Met die hart glo ons, en ons word vrygespreek; en met die mond bely ons, en ons word gered. Die skrif sê tog: “Niemand wat in Hom glo, sal teleurgestel word nie.”” (Rom. 10: 9-11)). Dit is dan wanneer ons die lewenswyse en opdragte van God in liefde kan uitdra na ander. Dis dan wanneer ons kan besef dat ons nooit alleen is en nooit alles op ons eie hoef te doen of aan te pak nie. Dit is dan wat ons besef dat ons ‘n doel in hierdie lewe het, naamlik om tot eer van die Here elke dag aan te pak, in dankbaarheid en met die wete dat ons nooit uit Sy hand sal wegraak nie (“Dié wat my Vader vir My gegee het, is die belangrikste van almal, en niemand kan hulle uit die hand van die Vader ruk nie. Ek en die Vader is een.”” (Joh. 10: 29-30)).

Stof tot nadenke: “Dit is Volbring! “

Dié wat afgode maak, staan almal verleë, teleurgestel in hulle verwagting, hulle kom bedroë daarvan af. Maar Israel word deur die Here gered met ‘n blywende redding. Hulle sal nie verleë staan nie en nooit teleurgestel word nie.”
Jes. 45: 16-17

Dis Paasnaweek, en ons staan in herinnering aan wat Christus vir ons gedoen het; ons wat sondig en nietig is. God se plan vir die kruisiging en lyding van Christus is reeds duisende jare voor die tyd uitgespel in Jesaja 54. Die Here het geweet dat ons as mens nie die straf kan dra nie, omdat ons nie vlekkeloos is nie. Maar Hy het ons, wat sy skepsels is, so lief gehad, dat Hy bereid was om ons des ondanks te red! (“1 Wie sal ons glo as ons hiervan vertel? Wie sal die mag van die Here hierin kan raaksien? 2 Die dienaar was soos ‘n loot wat voor ie Here uitspruit, soos ‘n wordtel skiet in die droë grond. Hy het nie skoonheid of prag gehad dat ons na hom sou kyk nie, nie die voorkoms dat ons van hom sou hou nie. 3 Hy was verag en deur die mense verstoot, ‘n man van lyding wat pyn geken het, iemand vir wie die mense die gesig wegdraai. Hy was verag, ons het hom nie geken nie. 4 Tog het hy óns lyding op hom geneem, óns siektes het hy gedra. Maar ons het hom nie beskou as een wat gestraf word, wat deur God geslaan en gepynig word. 5 Oor óns oortredings is hy deurboor, oor óns sondesis hy verbrysel; die staf wat vir ons vrede moes bring, was op hom, deur sý wonde het daar vir ons genesing gekom. 6 Ons het almal gedwaal soos skape, ons het elkeen sy eie pad geloop, maar die Here het ons almal se sonde op Hom laat afkom. 7 Hy is mishandel, maar hy het geduldig gebly, hy het nie gekla nie. Soos ‘n lam wat na die slagplek toe gelei word en soos ‘n skaapwat stil is as hy geskeer word, het hy nie gekla nie. 8 Terwyl hy gely het en gestraf is, is hy weggeneem, en wie van sy mense het dit ter harte geneem dat hy afgesny is uit die land van die lewendes? Hy is gestraf oor die sonde van my volk. 9 Hy het ‘n graf gekry by goddeloses, hy was by sondaarsin sy dood al het hy geen midaad gepleeg nie en al was hy nooit vals nie. 10 Dit was die wil van die Here om Hom te verbrysel, om hom die pyn te laat ly. As hy sy lewe as skuldoffer gee, sal hy ‘n nageslag hê en nog lank lewe, deur hom sal die wil van die Here sy dorl bereik. 11 Ná sy bitter lyding sal hy weer die lig sien en hy sal die Here ken. My dienaar, die regverdige, sal baie mense regverdig maak: hy sal die staf vir hulle sondes dra. 12 Daarom gee Ek vir hom ‘n ereplek onder die grotes. Hy sal saam met magtiges die oorwinning vier omdat hy hom in die dood oorgegee het en as misdadiger beskou is, omdat hy die sondes van baie op hom geneem heten vir oortreders gebid het.” (Jes 54: 1-12)).

Met die kruisiging nagmaal Vrydag is ons weereens herinner aan hierdie ongelooflike bereidwilligheid van Christus, die Seun van die Almagtige God en Vader. Met Sy kruis woorde “Ek is dors”, het Hy geweet dat alles klaar volbring is, sodat die Skrif vervul kon word (“Hierna het Jesus, met die wete dat alles klaar volbring is en sodat die Skrif vervul kan word, gesê: “Ek is dors.”” (Joh. 19: 28)). Sy woorde aan die kruis: “Dit is Volbring” (“Nadat Jesus die suur wyn gekry het, het Hy gesê: “Dit is Volbring!” Toe het Hy sy kop vooroor laat saak en die laast asem uitgeblaas.” (Joh. 19: 39)), is die teken dat die voorspelling van Jes. 54 afgehandel is. Christus het besef dat die ergste afgehandel is. Die smaad en hoon wat hy aan mense hande moes beleef is verby. Hy het gedoen wat die Vader van Hom gevra het. Van hier af wag daar nou vir Hom net verheerliking aan die sy van die Vader! (“4 Ek het U op aarde verheerlik deur die werk te volbring wat U My gegee het om te doen. 5 Verheerlik U My nou ook by U Vader, met die heerlikheid waat Ek by U gehad het voordat die wêreld bestaan het.” (Joh. 19: 30)). Die begrawe en opstanding moes vir Hom soos ‘a walk in the park’ gevoel het. Hy is deur die ergste, en kon nou volkome op God vertrou om die res van die plan in werking te stel, en sodat ons veresker kan weet dat ons verlos is, wanneer ons in Hom glo (“4 wat Homself vir ons sondes gegee het om ons te verlos uit hierdie goddelose wêreld en so die wil van God ons Vader te volbring. 5 Aan God kom die heerlikheid toe tot in alle ewigheid” (Gal. 1: 4-5)).

Dit wat Jesus Christus vir ons gedoen het, is nie te danke aan hoe groot, goed, mooi of intelligent ons is nie, maar is te danke aan die Liefde wat God vir ons, sy skepsels, het. Dit is die werk van die Almagtige en Skeppende God (“Kom na My toe dat julle gered kan word, almal op die aarde, want Ek is God, daar is geen ander nie” (Jes. 45:22); (“Ook tot in julle ouderdom is Ek die Here, tot in julle grysheid sal Ek julle dra. Ek het julle gemaak en Ek sal julle vashou, julle dra en julle red.” (Jes. 46: 4)). Ook in Jes. 48 verseker God dat Hy ons ken, en daarom weet dat ons vir Jesus Christus nodig het om by Hom uit te kom (“8 Julle het nog niks daarvan gehoor nie en julle weet nog niks daarvan nie. Julle kon dit nie vantevore hoor nie, want Ek het geweet dat julle nie vertrou kan word nie, dat julle van julle geboorte af al as oortreders bekend is. 9 Ter wille van my Naam bedwing Ek my toorn ter wille van my eer tree Ek nie op teen julle nie dat julle nie vernietig word nie. 10 Ek het jou gelouter, maar nie soos silwer gelouter word nie, Ek het jou gelouter in die smeltkroes van ellende. 11 Ter wille van Myself en daarom alleen doen Ek dit, Ek laat my Naam nie oneer aandoen nie. Ek gee die eer wat My toekom, aan niemand anders nie” (Jes. 48: 8-11)).

Ons weet verseker vandag dat Jesus Christus opgestaan het uit die dood! Daar is genoeg getuienis en bewyse dat Hy leef. Die graf is leeg en Hy is gesien deur vele ooggetuienis, wat gelukkig vir ons, nie kon stilbly oor wat hulle beleef het nie. Daarmee het die lig in hierdie lewe gekom, sodat ons ook kan weet dat Jesus Christus vir ons sondes kom ly het, gesterf het, en ook die dood oorwin het! Dit was en is vandag nog God se wil dat dié lig aan die uithoeke van die aarde verkondig sal word. Ook dit is reeds in Jesaja 49 duidelik aan ons utgespel (“Hy het gesê: Dit is nie genoeg dat jy my dienaar is om die stamme van Jakob te herstel en om die Israeliete wat gered is, terug te bring nie; Ek maak jou die lig vir die nasies sodat die redding wat Ek bewerk, die uithoeke van die aarde sal bereik. ” (Jes. 49: 6)).

Laat ons dan nou nie hierdie ongelooflike reddings daad van God die Vader, Die Verlosser Seun en die Heilige Gees, Trooster terwyl ons in hierdie wêreld is, laat verlore gaan nie. Laat ons die Liefde van God uitleef en die redding wat daar is vir ellke mens verkondig op ‘n daadwerklike manier.

Stof tot nadenke: Wie is in Beheer?

Ek is die Here, Ek het die reg lief, Ek haat roof en misdaad. In my trou sal Ek my volk gee wat Ek beloof het, Ek sal ‘n ewige verbond met hulle sluit.
Jes. 61: 8

Ons is in die laaste, sewende en groot lydensweek, wat ons herinner aan die week voor Jesus Christus se kruisiging. Vir Christus was dit ‘n donker week, want Hy het geweet wat op Hom wag. Hy wat as die Seun van God spesiaal gestuur is na hierdie aarde, om as mens vir ons sondes te sterf. Dit was in God se raadsplan so beskik. Hierdie week wil ek kyk na van die mense wat uitgestaan het in die laaste week van Jesus Christus se mense bestaan.

Die week is ingelei deur die dood van Lasarus, die broer van Maria, wat Jesus se voete met reukolie gewas (Gesalfde) en sy voete met haar hare afgedroog het. Jesus het beide Maria en Lazarus liefgehad, maar Hy het tog vertoef nadat Hy die nuus gekry het van Lasarus se dood. Hy het geweet dat dit die inleiding tot Sy eie kruisiging is (“Toe Jesus dit hoor, het Hy gesê: Hierdie siekte sal nie op die dood uitloop nie maar op die openbaring van die mag van God sodat die Seun van God daardeur verheerlik kan word” (Joh. 11: 4)). By Sy aankoms in Judea, waar die Jode Hom wou stenig, het Hy genoem dat Lasarus slaap, maar die disipels het verkeerd verstaan. Lasarus was dood, maar die uitstel vir Jesus om op te daag, was sodat hulle in Jesus Christus kon glo (“…en om julle ontwil is Ek bly dat Ek nie daar was nie sodat julle in My kan glo. Maar kom ons gaan na hom toe. ” (Joh. 11: 15)). Beide Marta en Maria was bitter hartseer en effens verwytend, maar Jesus bemoedig hulle deur Sy woorde. (“Toe sê Jesus vir haar: “Ek is die opstanding en die lewe. Wie in My glo, sal lewe, al sterwe hy ook; en elkeen wat lewe nen in My glo, sal in alle ewigheid nooit sterwe nie. Glo jy dit?” “Ja: Here,” sê sy vir Hom, “ek glo vas dat U die Christus is, die Seun van God, die Een wat na die wêreld toe moes kom” (Joh. 11: 25-27)). Daar aangekom het Jesus ‘n graf gevind wat soortgelyk was as die een waarin Hy begrawe sou word, ter voorbereiding. Lasarus se opstanding het tot gevolg gehad dat baie van die Jode wat medelye met Maria kom bewys het, tot geloof in Hom gekom.

In hierdie tyd was Kajafas die hoëpriester, by wie die Fariseërs en priesterhoofde kom kla het (uit jaloesie en beangsdheid om hule posisies te verloor?) omdat Jesus soveel aanhangers begin kry het, en omdat hulle geglo het dat dit tot hulle ondergang sou lei. Kajafas het hulle egter daarop gewys dat dit beter is dat een mens sterf (“Een van hulle, ‘n sekere Kajafas, wat daardie jaar hoëpriester was, het egter vir hulle gesê: “Julle verstaan niks, en julle besef ook nie dat dit tot julle voordeel is dat een man vir die volk sterwe en nie die hele nasie verlore gaan nie. Dit het hy nie uit sy eie gesê nie, maar omdat hy daardie jaar hoëpriester was, het hy geprofeteer dat Jesus vir die nasie sou sterwe. Hy sou nie net vir die nasie sterwe nie, maar ook om die kinders van God wat oor die hele aarde versprei is, tot een volk bymekaar te bring.” (Joh 11: 49-52)). Dit is weereens ‘n bevestiging vir ons dat Jesus Christus vir almal wat in Hom glo sou sterf.

Dan was daar Judas, Iskariot, die verraaier, wat uit gierigheid, vir Jesus Christus verraai het aan Sy vyande, wat hom uit die weg wou ruim. (“Jesus het geweet wie Hom sou verraai; daarom het Hy gesê: “Julle is nie almal skoon nie.”” (Joh. 13: 11); (“”Ek praat nie van julle almal nie; Ek weet wie Ek uitgekies het. Maar die skrif moet vervul word: ‘Hy wat van my brood eet, het My in die rug gesteek.’ Ek sê dit nou al voordat dit gebeur, sodat wanneer dit gebeur, julle kan glo dat Ek is wat Ek is. Dit verseker Ek julle: Wie iemand ontvang wat Ek stuur, ontvang My; en wie My ontvang, ontvang Hom wat My gestuur het. Na hierdie woorde het Jesus hewig ontsteld geword en openlik verklaar: “Dit verseker Ek julle: Een van julle sal My verraai.” (Joh. 13: 18-21)).

Die menigte mense (die manteldraaiers) wat Jesus toegejuig en vereer het met sy inkoms in Jerusalem op die donkie, was grotendeels toe te skryf aan Lasarus se opstanding, wat hulle almal in verwondering gelaat het (“Die mense wat by Jesus was toe Hy vir Lasarus uit die graf geroep het, het gedurig daaroor gepraat. Daarom het die menigte vir Jesus tegemoet gegaan: hulle het gehoor dat Hy hierdie wonderteken gedoen het. Die Fariseërs het toe vir mekaar gesê:”Sien julle, julle rig niks uit nie! Kyk, die hele wêreld gaan agter hom aan!” (Joh. 12: 17-19)). Hierdie selfde menigte het ‘n paar dae later saam met die Skrifgeleerdes en Fariseërs geskreeu: “Kruisig Hom!”. Daar was ook Grieke wat gevra het om Jesus Christus te ontmoet, omdat hulle van Hom gehoor het (“Daar was ook ‘n aantal Grieke onder die mense wat fees toe gekom het om te aanbid. Hulle het na Fillipus, wat van Betsaida in Galilea afkomstig was, gegaan en vir hom gevra: “Meneer, ons wil Jesus graag ontmoet.”” (Joh. 12: 20-21)).

God het almal se oë blind gemaak, want hulle het nie verstaan dat Jesus Christus moes sterf nie, dat Hy nie verewig ‘n menslike Koningkryk hier op aarde kom vestig nie (“God het hulle oë blind gemaak en hulle verstand laat afstomp sodat hulle nie met oë kan sien en met hulle verstand kan verstaan en hulle bekeer en Ek hulle gesond kan maak nie.” (Joh. 12: 40); (“Wie My verwerp en nie My woorde aanneem nie, het reeds iets wat hom veroordeel: die woorde wat Ek gespreek het, sal hom op die laaste dag veroordeel. Ek het nie uit my eie gepraat nie, maar juis die Vader wat My gestuur het, het My opgedra wat Ek moet sê en wat Ek moet praat. En Ek weet dat Sy opdrag die ewige lewe beteken.” (Joh. 12 48-50)).

Dan was daar ook die geliefde dissipels (“Voor die viering van paasfees het Jesus reeds geweet dat die tyd vir Hom gekom het om van hierdie wêreld af na die Vader oor te gaan. Hy het sy eie mense wat in die wêreld is liefgehad, Hy het hulle tot die uiterste liefgehad.” (Joh. 13: 1)), wat die laaste week, voor Hy gevang is, met Hom deurgebring het, en hulle het Hom binne hulle vermoë bygestaan. Vir hulle het Jesus ‘n laaste blyk van waardering betoon deur hulle voete te was…almal na gelyke maat (“Jesus het geweet dat die Vader alles in sy hande gegee het en dat Hy van God gekom het en na God terruggaan. Toe het Hy sy bokleed uitgetrek en ‘n handdoek gevat en om Hom vasgemaak. Daarna het Hy water in ‘n wasskottel gegooi en begin om sy dissipels se voete te was en dit dan af te droog met die handdoek wat Hy omgehad het.” (Joh. 13: 3-5)). By hierdie geleentheid gee Jesus die dissipels die nuwe gebod van die liefde in ooreenstemming met God die Vader se verbond (“Ek gee julle ‘n nuwe gebod: julle moet mekaar liefhê. Soos Ek julle liefhet, moet julle mekaar ook liefhê. As julle mekaar liefhet, sal almal weet dat julle dissipels van My is.” (Joh. 13: 34-35); (“Berge kan padgee, heuwels kan wankel, maar my liefde vir jou sal nooit verdwyn nie, my vredeverbond met jou sal nooit wankel nie, sê die Here, wat jou liefhet. ” (Jes. 54: 10)).

Die soldate, wat Jesus gevange geneem het, het Hom na Annas, die vader van die hoëpriester, Kajafas, geneem. Hy is toe onder valshede en leuens as misdadiger aan Pilatus voorgehou. Pilatus wat na ondervraging geen aanklag kon bring teen Jesus Christus nie! (“Die waarheid het verdwyn, wie ophou om kwaad te doen, word daaroor vervolg. Die Here het dit gesien en dit is verkeerd in Sy oë dat daar geen reg is nie.” (Jes. 59: 15)). Daarmee saam het die manteldraaier menigte verkies om die misdadiger, Barabbas, vry te skeld van sy booshede, en liewer die onskuldige Jesus Christus te laat kruisig. En Christus is weggelei, want baie gelowiges het verkies om eerder deur mense geëer te word as deur God (“Nietemin het selfs baie van die lede van die Joodse Raad tog ook tot geloof in Hom gekom, maar uit vrees vir die Fariseërs het hulle dit nie openlik bely nie, sodat hulle nie uit die sinagoge geban sou word nie; want hulle het verkies om liewer deur mense geëer te word as deur God.” (Joh. 12: 42-43)).

Wanneer ons vrae: “Wie is in beheer?”, is dit duidelik dat God elke persoon in Jesus Christus se pad geplaas het vir ‘n spesifieke doel (“En Jesus antwoord hom (Pilatus): “U sou geen gesag oor My gehad het as dit nie van Bo aan u gegee was nie. Daarom het Hy wat My aan u uitgelewer het, groter skuld.” (Joh. 19: 11)). God wat ons beter ken as onsself. God die Vader, wat ons so liefhet, dat Hy nie die sonde kon ontsien nie. As gevolg daarvan het elkeen van ons skuld aan daardie gebeure meer as 2000 jaar gelede. Jesus Christus, die Seun het vir ons sondes kom sterf! Hy het die sonde oorwin, laat ons dan in Sy lig bly lewe (“Toe sê Jesus vir hulle:”Nog net ‘n kort tydjie is die lig by julle, Lewe in die lig terwyl julle dit het sodat die duisternis julle nie oorval nie. Wie in die duisternis lewe, weet nie waar hy gaan uitkom nie. Terwyl julle die lig het, moet julle in die lig glo, sodat julle mense van die lig kan wees.” (Joh. 12: 35-36)), onder leiding van die Voorspraak, die Heilige Gees (“Ek sal die Vader vra, en Hy sal vir julle ‘n ander Voorspraak stuur om vir ewig by julle te wees, naamlik die Gees van die waarheid. Die wêreld kan Hom nie ontvang nie, omdat hulle Hom nie sien en Hom nie ken nie. Maar julle ken Hom, omdat Hy by julle sal bly en in julle sal wees.” (Joh. 14: 16-17))!

Stof tot nadenke: Struikelblokke

Wie een van hierdie kleintjies wat in My glo, laat struikel, dit is vir hom beter dat ‘n maalklip van ‘n donkie om sy nek gehang word en hy wegsink in die dieptes van die see. Wee die wêreld as gevolg van die struikelblokke. Struikelblokke sal onvermydelik kom, nogtans, wee die mens deur wie die struikelblokke kom.
Matt. 18: 6-7

Baie kras woorde uit die mond van Jesus Christus, maar Hy het dit met oortuiging gesê en bedoel. Hy wat mens geword het om vir ons sondes te sterf. Hy het gesien hoe mense vir mekaar struikelblokke op hulle pad kom sit. Hy wat as Seun van God ook geweet het wat in mense se harte is, en wat hulle ware bedoelings is. Hy wat weet dat vir die reines van hart, alles rein is, maar vir die besoedeldes en ongelowiges is niks rein nie (“Vir die reines is alles rein, maar vir die besoedeldes en ongelowiges is niks rein nie, want hulle verstand en hulle gewete is besoedel” (Tit. 1: 15)).

Wat beteken dit om ‘n struikelblok op iemand anders se pad te sit? Ons doen tog nie sulke dinge nie! Ons sit elke dag en bedink die dinge van God. Die beste voorbeeld is seker die Fariseërs wat Christus wou vastrek en ‘n slinkse plan beraam het om Hom te kry om ‘n verkeerde antwoord te gee na hulle ‘n vrou wat owerspel gepleeg het en na Hom toe gebring het, en Hy sy baie bekende antwoord gegee het (“Laat die een wat sonder sonde is, eerste ‘n klip na haar gooi” (Joh. 8: 7). Hulle het regtig gedink dat hulle Jesus kan versoek, met ander woorde hulle het gedink hulle is slinks genoeg om ‘n struikelblok in Jesus Christus se pad te plaas.

Die Bybel is vol van voorbeelde, wat tereg nie direk as struikelblokke vir mense genoem word nie, maar elkeen van ons wat al daarmee gekonfronteer is, weet watter struikelblok dit in jou lewe kan word, indien jy nie daarop bedag is nie. Dinge soos haat, afguns, leuens en gemene dade. Dinge wat so in die alledaagse lewe as normaal en bruikbaar geadverteer word (“Wie onder julle is wys en verstandig? Laat hy deur goeie gedrag sy dade met sagmoedige wysheid toon. Maar as daar bittere afguns en selfsug in julle harte is, moet julle dan nie op wysheid beroem, en teen die waarheid lieg nie. Dit is nie wysheid wat van bo kom nie, maar aards, nie-geestelik en demonies. Want waar afguns en selfsug heers, kom wanorde en allerlei gemene dade voor. Maar die wysheid van bo is in die eerste plek suiwer, en verder ook vredeliewend, bedagsaam, inskiklik, vol deernis en goeie vrugte, onpartydig en ongeveins. En die vrug van geregtigheid word in vrede gesaai vir hulle wat vrede maak.” (Jak. 3: 13-18)). In Levitikus word daar van die vroegste tye af gewaarsku teen baie bedrywe, wat ons nog steeds in ons hedendaagse tyd beleef (“Julle mag nie steel nie, julle mag nie lieg nie, en julle mag as volksgenote mekaar nie bedrieg nie. Julle mag nie in my Naam ‘n vals eed aflê en so die Naam van julle God ontheilig nie. Ek is die Here. Jy mag nie jou naaste uitbuit en beroof nie. Jy mag nie die loon van ‘n dagloner deur die nag by jou hou tot die oggend nie. Jy mag ‘n dowe nie vervloek nie en voor ‘n blinde nie ‘n struikelblok lê nie. Jy moet vir jou God ontsag hê. Ek is die Here. “’Julle mag nie onreg pleeg in die regspraak nie. Jy mag nie partydig wees vir armes of voorkeur gee aan belangrikes nie. Oordeel jou volksgenoot regverdig. Jy mag nie as kwaadstoker tussen jou mense rondgaan nie; jy mag nie jou medemens se lewe in gevaar stel nie. Ek is die Here. Jy mag nie jou broer in jou hart haat nie. Wys jou volksgenoot openhartig tereg. Jy mag nie ‘n misstap teen hom bly hou nie. Jy mag nie haatdraend wees en ‘n wrok koester teen die kinders van jou volk nie. Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Ek is die Here.“ (Lev. 19: 11-18)). Ons word ook gemaan om nie te sweer nie, nie by die hemel en ook nie by die aarde nie (“Bo alles, my broers, moenie sweer nie – nie by die hemel nie, en nie by die aarde nie – en moet ook geen ander eed aflê nie. Maar laat julle “ja” ‘n “ja” wees, en julle “nee” ‘n “nee”, sodat die oordeel julle nie tref nie.” (Jak. 5: 12)).

Daar is soveel toepaslike voorbeelde van struikelblokke in die Bybel, asook in hierdie hedendaagse lewe, dat ons ‘n hele boek daarvan kan volmaak (“Hulle silwer sal hulle in die strate weggooi, hulle goud sal as onrein afval beskou word. Hulle silwer en goud – dit kan hulle nie red op die dag van die Here se gramskap nie. Hulle eetlus sal hulle nie daarmee kan stil nie, hulle ingewande nie kan vul nie. Want dit was die struikelblok.” (Eseg. 7: 19)). Esegiël maan ons om ons te bekeer van al ons oortredinge en bydrae tot struikelblokke vir ander (“die uitspraak van die Heer, die Here. “Bekeer julle! Draai weg van al julle oortredings, sodat dit nie vir julle ‘n struikelblok word wat sondeskuld meebring nie. Werp al julle oortredings van julle af weg, dit waarmee julle oortree het, en maak vir julle ‘n nuwe hart en ‘n nuwe gees.” (Eseg. 18: 30-31)). Selfs die goedbedoelende Petrus, wat as die rots van Jesus Christus se evangelie beskou word, was ook ‘n struikelblok van Jesus self (“Petrus het Hom eenkant geneem en Hom begin teregwys: “Mag God dit verhoed, Here, dit sal beslis nie met U gebeur nie! Maar Hy het omgedraai en vir Petrus gesê: “Gaan weg agter my , Satan! Jy is vir My ‘n struikelblok, want jy bedink nie die dinge van God nie, maar die dinge van mense.” (Matt. 16: 22-23)).

Daar is ook selfs verwysing na regverdige mense wat van hulle regverdige lewe afwyk, soos ons deesdae dikwels van hoor. Vir hulle is daar reeds in Esegiël die waarskuwing van ‘n struikelblok waardeur hulle sal sterf. Hierdie struikelblok verwys na Jesus Christus self (“Wanneer ‘n regverdige van sy regverdige lewe afwyk en onreg pleeg, en Ek ‘n struikelblok voor hom neersit, sal hy sterf. As jy hom nie waarsku teen sy sonde nie, sal hy sterf, sy regverdige dade wat hy gedoen het, sal nie onthou word nie. Sy bloed sal Ek egter van jou hand eis. En jy, as jy ‘n regverdige waarsku om nie te sondig nie, en hy, die regverdige, sondig nie, sal hy beslis bly leef, omdat hy hom laat waarsku het; en jy, jy het dan jou eie lewe gered.” (Eseg. 3: 20-21)). Ons moet besef dat God wel die oordeel sal vel oor die wat nie in Hom glo nie; dit is ook ‘n waarskuwing wat na ons toe kom (“Al weet julle al hierdie dinge, wil ek julle daaraan herinner dat, hoewel die here een maal sy volk uit Egipte verlos het, Hy tog daarna dié wat nie geglo het nie, laat omkom het.” (Jud. 1: 5)).

Net soos in Pauus se woorde, laat daar nie van ons gesê word dat ons afgodsbeelde en ander struikelblokke in mense se pad lê nie (“Julle moenie vir Jode of Grieke of die gemeente van God ‘n struikelblok wees nie. Net soos ek ook probeer om alle mense in alle opsigte in ag te neem, en om nie my eie voordeel nie, maar dié van die meerderheid, na te streef, sodat julle verlos mag word.”(1 Kor. 10: 32-33)). Laat ons versigtig wandel en nie ‘n struikelblok wees vir enigiemand wat in sekere opsigte swakker as onsself is nie (“Pasop dat hierdie vryheid van julle nie vir die swakkes ‘n struikelblok word nie. Want as iemand jou, wat die kennis het, in ‘n afgodstempel aan tafel sien, sal hy nie, omdat sy gewete swak is, aangemoedig word om afgodsoffers te eet nie?” (1 Kor. 8: 9-10)). Ons het ‘n verantwoordelikheid teenoor alle ander mense, hetsy Jode of nie-jode, hetsy sterk mense of die swakkeres; want ons glo en verkondig die waarheid (“Ons egter, verkondig ‘n gekruisigde Christus. Vir Jode is dit ‘n struikelblok en vir nie-Jode ‘n dwaasheid. Maar vir diegene wat geroep is, Jode sowel as Grieke, is Christus die krag van God en die wysheid van God.” (1 Kor. 1: 23-24); (“Julle het goed gehardloop. Wie het julle verhinder om aan die waarheid gehoorsaam te bly? Dié oorrreding kom nie van Hom wat julle roep nie.’n Bietjie suurdeeg maak al die deeg suur. Wat julle betref: Ek is in die Here daarvan oortuig dat julle nie anders as ek sal dink nie, maar die een wat julle in verwarring bring, sal die straf dra, wie hy ookal mag wees.” (Gal. 5: 7-10)).

Die enigste Een wat toegelaat word om ‘n struikelblok, wel tot hulle redding mag wees, is die Seun, Jesus Christus (“Wat sal ons dan sê? Dat die heidene die geregtigheid wat hulle nie nagejaag het nie, verkry het, naamlik die regverdiginge deur die geloof, terwyl Israel, wat geregtigheid deur die wet nagejaag het, die eis van die wet nie kon nakom nie? Waarom nie? Omdat hulle dit nie op grond van geloof wou verkry nie, maar op grond van hulle dade. Hulle het oor die struikelblok gestruikel, soos daar geskryf staan: “Kyk, Ek sit in Sion ‘n klip neer waaroor ‘n mens kan struikel, ja, ‘n rots wat jou kan laat val; maar wie in Hom glo, sal nie beskaamd staan nie.” (Rom. 9: 30-33)). Laat ons gaan lewe tot voordeel van ander en nie struikelblokke in enigiemand se lewe wees nie!

Stof tot nadenke: Gawes

Ons het gawes wat van mekaar verskil, volgens die genade wat aan ons gegee is…
Rom. 12: 6

Elkeen van ons het gawes ontvang, wat deur God aan ons gegee is. Dit is nie noodwendig van die begin van ons bestaan reeds in ons besit nie. Deur ons lewenspad wat God vir ons gewil het, word elkeen van ons in uniekheid geskep, net soos deur die pottebakker elke unieke klei eindproduk vorm op die pottebakkerswiel. Elkeen van ons word dus voorberei om deel van God se koningkryk te word, en elkeen van ons het ‘n spesifieke doel, daar gestel deur die genade en God gegewe gawes, wat ons langs die pad ontvang. Dit laat mens met die vraag: “Nou wat is my gawes? Hoe weet ek waar God wil hê ek moet inpas in Sy raadsplan? Waar wil God hê ek moet my gawes gebruik? Hoe weet ek wanneer om my gawes te gebruik?”

Daar is so ‘n verskeidenheid van gawes, dat dit haas onmoontlik is om alles op te noem. Die mees bekende gawes waarvan ons hoor is om te profeteer, te predik, geestelike leiding te neem, om te dien, om onderrig te gee; en so kan ons aangaan (“Ons het gawes wat van mekaar verskil, volgens die genade wat aan ons gegee is: As dit die gawe van profesie is, beoefen dit dan in ooreenstemming met die geloof; as dit is om ander te dien, gebruik dit dan vir dienswerk. Wie onderrig kan gee, moet onderrig; wie kan bemoedig, moet bemoediging gee; wie mededeelsaam kan wees, moet die met opregtheid doen; wie leiding kan gee moet dit met toewyding doen; wie barmhartigheid kan betoon, moet dit met blydskap doen.” (Rom. 12: 6-8)). Wat ons gawes ookal mag wees, moet ons dit in opregtheid en met blydskap doen. As ons na 1 Kor. 12 kyk, word die verskeidenheid van gawes nog verder uitgebou, en word ons duidelik daarop gewys dat die gawes deur die Heilige Gees in ons bewerkstellig word (“Daar is ‘n verskeidenheid genadegawes, maar dit is dieselfde Gees; en daar is ‘n verskeidenheid dienste, maar dit is dieselfde Here; en daar is ‘n verskeidenheid aktiwiteite, maar dit is dieselfde God wat al hierdie dinge in almal bewerk. Aan elkeen egter word die openbaring van die Gees gegee, met die oog op wat bevorderlik is. Aan een word ‘n woord van wysheid deur die Gees gegee, aan ‘n ander ‘n woord van kennis deur dieselfde Gees; aan een geloof deur dieselfde Gees; aan ‘n ander gawes van genesing deur die één Gees; aan een dinamiese kragte, aan ‘n ander weer die gawe van profesie; aan een die onderskeiding van geeste, aan ‘n ander verskillende soorte tale, en aan nog ‘n ander die uitleg van tale. Een en dieselfde Gees bewerkstellig al hierdie dinge, wat Hy aan elkeen afsonderlik uitdeel volgens sy wil. Want soos die liggaam ‘n eenheid is, maar uit baie ledemate bestaan, en al die ledemate van die liggaam, alhoewel hulle baie is, een liggaam vorm, so I dit ook met Christus.” (1 Kor. 12: 4-12)). Ons gawes moet dus tot bervordering van God se koningkryk ingespan word en dit moet bevorderlik wees vir die koningkryk van God. Paulus wys ons ook op die heel belangrikste gawe in die bekende 1 Kor 13, naamlik die liefde en ook profesie (“Jaag die liefde na, en streef na die gawes van die Gees, veral om te profeteer.” (1 Kor. 14: 1); “Julle lê julle toe op die belangriker genadegawes, maar ek wys julle die heel beste weg.” (1 Kor. 12: 31)).

Hoekom is die gawes wat ons ontvang so belangrik? Paulus wys ons duidelik dat die hoofdoel is om die gemeente en samehorigheid van die gelowiges te bevorder (“So ook moet julle, aangesien julle julle beywer vir die gawes van die Gees, streef daarna om uit te munt met die oog op die uitbou van die gemeente.” (1 Kor. 1: 12)). Ons moet ook ons verganklikheid onder oë hou (“Elke mens is soos gras, en al sy prag soos ‘n veldblom; die gras verdroog en die blom val af; maar die woord van die Here bly tot in ewigheid.” (1 Pet. 1: 24)), want ons elkeen is net hier vir ‘n kort tydjie, daarom moet ons alles insit wat ons het, in die tyd wat aan ons gegee word.

Daar is een gawe wat ons saambind hier op aarde, naamlik die genadegawe wat Jesus Christus vir ons tot uitvoering gebring en vir ons tot werklikheid laat kom het. Dit is die genadegawe vir ons, indien ons glo, dat Hy deur Sy dood, die ewige lewe in die palm van ons hand kom gee het (“Want die loon van die sonde is die dood; maar die genadegawe van God is die ewige lewe in Christus Jesus ons Here.” (Rom. 6: 23); (“Maar die genadegawe is nie soos die oortreding nie. Want as deur die oortreding van een mens baie gesterf het, het die genade van God, ja, die genadegawe wat deur die een mens, Jesus Christus, gekom het, vir baie mense nog soveel oorvloediger geword. En die gawe is nie soos die gevolg van een mens se sonde nie; want die oordeel oor een mens se oortreding het tot veroordeling gelei, maar die genadegawe het tot vryspraak van baie oortredings gelei. ” (Rom. 5: 15-16)).

Vind uit wat jou gawes is. Dit wat jou in harmonie met God stel. Daar waar jy voel dat jy ‘n verskil kan maak, omdat die Heilige Gees ‘n rustigheid in jou gemoed bring, omdat jy die lewe ly wat God wil hê dat jy moet ly en omdat jy doen wat vrede bring in jou lewe. Laat ons dus gaan lewe in beskeidenheid (“Maar doen dit met beskeidenheid en met eerbied vir God. Sorg dat julle gewete skoon bly, sodat dié wat julle oor julle goeie lewenswandel in Christus belaster, daaroor skaam kan kry dat hulle kwaad van julle gepraat het.” (1 Pet. 3: 21)) in die wete dat God die Vader ons so lief gehad het, dat Hy ons ‘n genadegawe in Jesus Christus gegee het, en omdat ons sekerheid het dat die Heilige Gees in ons werk en ons bewus maak van wat die wil van God vir ons lewe is. So kan ons tot eenheid in geloof en kennis van die Seun van God en tot volwassenheid in die geloof kom (“totdat ons almal kom tot eenheid in geloof en kennis van die Seun van God, en tot volwassenheid wat in ooreenstemming is met die volgroeide gestalte van die volheid van Christus. ” (Eff. 4: 13)), sodat ons in liefde aan die waarheid kan vashou en nader aan Jesus Christus kan groei (“maar dat ons eerder, terwyl ons in liefde aan die waarheid vashou, in alle opsigte na Hom toe sal groei. Hy, Christus, is die Hoof uit wie die hele liggaam, harmonieus saamgevoeg en saamgebind, deur die ondersteuning van elke gewrig , volgens die werking van elke deel afsonderlik, die groei van die liggaam bewerk tot sy eie opbou in liefde. ” (Eff. 4: 15-16)). Laat ons in eensgesingheid, goedgesind wees teenoor mekaar, en mekaar aanvaar met elkeen se eie unieke eienskappe en gawes wat deur God in ons lewens bewerkstellig is (“Laat vaar alle bitterheid en woede en gramskap en geskreeu en gelaster, saam met elke vorm van kwaad. Wees goedgesind teenoor mekaar, met innige meelewing, terwyl julle mekaar vergewe, soos God in Christus julle ook vergewee het.”(Eff. 4: 31-32)).

Stof tot nadenke: Geloof, Genade en Gewete

Hou vas aan die geloof en behou ‘n goeie gewete. Omdat sommige hulle gewete onderdruk het, het hulle geloof skipbreuk gely”.
1 Tim. 1: 19

Waar kom ons vermoë vandaan om ‘n goeie gewete te hê? Hoe behou ons ‘n goeie gewete? Paulus verseker ons in 1 Tim. 1: 19, dat ons geloof en ons gewete gekoppel is. Dis wanneer ons geloof tot niet gaan, wat ons gewete ook by die deur uitvlieg. Dan onderdruk ons ons gewete, en redeneer dat die dinge wat ons doen goed en reg is. Dis dan wat dit waar word van mense dat hul gewete toegeskroei is (“Hierdie dwaalleraars is skynheilige leuenaars wie se gewete toegeskroei is. ” (1 Tim. 4: 2)). Ons moet ons nie besig hou met verdigsels en eindelose geslagregisters nie, aangesien die dinge aanleiding gee tot twis en verwydering (“Hulle moet hulle nie met verdigsels en eindelose geslagregisters besig hou nie. Sulke dinge gee eerder aanleiding tot twisgesprekke as dat dit die vorming bevorder wat God deur die geloof gee. Die doel van hierdie opdrag is om liefde te wek wat uit ‘n rein hart, ‘n goeie gewete en ‘n opregte geloof kom.” (1 Tim. 1: 4-5)). Mense sonder gewete het duidelik teen Christus besluit (“Wie die goeie voor oë het, soek aanvaarding, maar wie kwaad nastreef – dit haal hom in.” (Spr. 11: 27); “…en met elke vorm van goddelose misleiding vir hulle wat verlore gaan, omdat hulle nie die liefde vir die waarheid aanvaar het om verlos te kan word nie. ” (2 Tes. 2:10)). Daar is dus ‘n duidelike konneksie tussen geloof en ‘n mens se gewete.

Jesus Christus wys die fariseërs wat met verskuilde agendas kom om Hom uit te lok, sodat hulle iets kon kry om Hom aan te kla, op hulle skuldige gewetes. Jesus het rustig Sy antwoord geformuleer en hulle daarop gewys dat hulle nie skoon gewetes het nie; Hy het geweet dat hulle met agteraf idees gekom het om Hom te versoek (“Dit het hulle gevra om Hom uit te lok, sodat hulle iets kon kry waaroor hulle Hom kon aankla. Maar Jesus het gebuk en met sy vinger op die grond geskrywe. Toe hulle aanhou om Hom te vra, het Hy regop gekom en vir hulle gesê: “Laat die een van julle wat ‘n skoon gewete het, eerste ‘n klip op haar gooi.”” (Joh. 8: 6-7)). Ons moet dus waak daarteen dat ons nie ‘n geveinsde vroomheid in ons lewens laat posvat nie, wat ons ‘n valse sekuriteit in geloof gee nie. Want as ons saam met Christus in ons sondige natuur gesterf het, is ons nie meer deel van hierdie wêreld nie (“As julle saam met Christus die kosmiese elemente afgesterf het, waarom is julle, asof julle nog as deel van die wêreld leef, steeds gebonde aan voorskrifte soos: “Moenie daaraan vat of proe of raak nie?” Dit is alles dinge wat deur gebruik tot niet gaan, en gebaseer is op mensgemaakte voorskrifte en leringe. Hoewel hierdie voorskrifte met hulle selfopgelegde godsdienspligte, geveinsde nederigheid en ligaamlike kastyding, die skyn van wysheid het, is dit heeltemal nutteloos, maar dien tot bevrediging van die sondige aard. ”(Kol. 2: 20-23)).

Ons gewete is dus nou gekoppel aan ons geloof, en daamee saam moet ons soos Paulus besef dat dit alles deur die genade van God die Vader, die verlossing van die Seun, Jesus Christus en onder leiding van die Trooster, die Heilige Gees vir ons moontlik is om met ‘n skoon gewete te leef. Dit is nie uit eie krag nie, maar omdat God ons so lief gehad het, en toe ons die keuse gemaak het om Hom te volg, het Hy belowe dat Hy ons nooit sal verlaat nie. (“teenoor Christus Jesus ons Here is ek dankbaar: Hy het my krag gegee en my betroubaar geag om my in diens te stel, al het ek Hom voorheen belaster, vervolg en beledig. Maar God was genadig teenoor my omdat ek in my ongeloof nie geweet het wat ek doen nie. Ons Here het my oorlaai met sy genade en met geloof en liefde wat ons deel is in Christus Jesus.” (1 Tim. 1: 12-14); (“Hoeveel te meer sal die bloed van Christus ons gewete bevry van die las van dade wat tot die dood lei, sodat ons die lewende God kan dien! Hiervoor het Christus immers Homself as volkome offer deur die ewige Gees aan God geoffer” (Heb. 9: 14); (“…laat ons tot God nader met ‘n opregte hart en met volle geloofsekerheid. Ons harte is immer gereinig van ‘n skuldige gewete, en ons liggame is gewas met skoon water.” (Heb. 10:22)). Dit is dus vir elke mens moontlik om ook soos Paulus, wat ook ‘n feilbare mens was, net soos elkeen van ons, te kan getuig dat hy ‘n skoon gewete het (“Paulus het die lede van die Joodse Raad vierkantig in die oë gekyk en gesê: “Broers, ek het heeltemal ‘n skoon gewete oor hoe ek tot vandag toe my lewe in diens van God gelei het.”” (Hand. 23: 1)). Dit is ook deur die dankbaarheid vir die genade wat ons ontvang het, dat ons alles in ons vermoë moet doen om ‘n skoon gewete te hê (“Daarom doen ek ook my uiterste bes om altyd ‘n skoon gewete voor God en die mense te hê. ” (Hand. 24: 16)).

Hoe behou ons ‘n skoon gewete? Ook hierin is daar vir ons riglyne vasgelê in die Bybel, en kry ons leiding (“In my verbondenheid met Christus praat ek die waarheid, ek lieg nie; en my gewete, wat deur die Heilige Gees gelei word, getuig saam met my dat daar by my groot droefheid en voortdurende hartseer is oor my broers, my eie volkgenote. Ek sou self vervloek wou wees, afgesny van Christus, as dit tot hulle voordeel kon wees” (Rom. 9: 1-3)). Ons moet besef dat ons dienaars van God is, en dat dit nie belangrik is wat mense van ons sê of oordele oor ons uitspreek nie. Ons kan onsself nie eers beoordeel nie, want dit kom God toe; in die woorde van Paulus. (“So moet julle ons dan sien: ons is dienaars van Christus en bestuurders aan wie die geheiminisse van God toevertrou is. Van ‘n bestuurder word veral vereis dat hy betroubaar moet wees. Maar vir my is dit nie van die minste belang of my betroubaarheid deur julle of deur ‘n menslike regbank beoordeel word nie. Trouens, ek beoordeel dit self nie eens nie. Daar is ook niks waaroor my gewete my aankla nie, maar dit beteken nog nie dat ek vrygespreek is nie. Dit is die Here wat my beoordeel. Daarom moet julle nie te vroeg, voordat die Here kom, ‘n oordeel uitspreek nie. Hy sal ook die dinge wat in duisternis verborge is, aan die lig bring en die bedoelings van die hart blootlê. Elkeen sal dan van God die lof ontvang wat hom toekom. ” (1 Kor. 4: 1-6)).

Ons moet ook besef dat ons soms verantwoordlik is vir ‘n ander se gewete, veral die wat reeds ‘n swak gewete het. Paulus waarsku ons dat ons nie enigiemand moet laat struikel nie, en dat ons ons van sekere dinge moet onthou, sodat ons nie die val van iemand anders sal veroorsaak nie. (“As jy wat hierdie kennis het, in ‘n afgodstempel gaan eet en iemand met ‘n swak gewete sien jou, sal dit hom dan nie aanmoedig om die vleis as afgodsoffer te eet nie? Dan gaan die swakke verlore deur hierdie kennis van jou, en dit ‘n broer vir wie Christus gesterf het. Deur so teen die broers te sondig en ‘n las op hulle swak gewetens te lê, sondig julle teen Christus. Daarom, as ek deur wat ek eet, my broer laat struikel, sal ek nooit weer vleis eet nie: ek wil nie my broer se val veroorsaak nie” (1 Kor. 8: 10-13)). Deur so te leef voel ons dat ons van ons vryheid beroof word (“Ek bedoel nou nie jou gewete nie, maar dié van die ander man. “Waarom,” sou jy vra, “moet my vryheid beperk word deur ‘n ander man se gewete? As ek iets met danksegging geniet, waarom word daar van my kwaadgepraat oor iets waaroor ek God dank?” Of julle eet en of drink of wat julle ookal doen, doen alles tot eer van God. Moenie aanstoot gee nie, nie aan die Jode of aan die Grieke of aan die gemeente van God nie. Maak soos ek: probeer om almal in alles tegemoet te kom. Ek soek nie my eie belang nie maar dié van ander, sodat hulle gered kan word.” (1 Kor. 10: 29-33)).

Laat ons ook soos Paulus kan sê dat ons trots is op ons gewete, in die wete dat dit in diep afhanklikheid is van God, die Vader, Jesus Christus se Verlossing en die leiding en bystand van die Heilige Gees (“Daar is een ding waarop ons trots is: ons gewete verseker ons dat ons oor die algemeen, en teenoor julle in die besonder, opgetree het met die openhartigheid en eerlikheid wat van God kom. Daarin is ons nie deur die wysheid van mense gelei nie, maar deur die genade van God” (2 kor. 1:12)). Laat ons lewe nie net lippetaal wees nie, maar laat ons die liefde van God leef (“Liewe kinders, ons liefde moenie net woorde en lippetaal wees nie, maar moet met die daad bewys word, en dan in opregtheid. Hierdeur kan ons ook te wete kom dat ons aan die ware God behoort en dat ons gewete voor Hom tot rus bring. As ons gewete ons veroordeel – God is groter as ons gewete, en Hy weet alles. Geliefdes, as ons gewete ons nie veroordeel nie, het ons vrymoedigheid om na God te gaan;” (1 Joh. 3: 18-21)).

Stof tot nadenke: Waarop moet ons let?

Maar julle geliefdes, moet die dinge onthou wat die apostels van ons Here Jesus Christus voorheen reeds vir julle geleer het. Hulle het vir julle gesê: “Daar sal in die laaste dae mense wees wie se lewe deur hulle eie goddelose begeertes beheers word, en hulle sal met julle die spot dryf.””.
Jud. 1: 17-18

Hoe weet ons wie is vals leraars en mense wat nie saam met God wandel nie? Hoe verstaan ons die listige tonge wat die waarheid so maklik kan verdraai deur fyn woord nuanses? Waarop moet ons bedag wees? Waarteen moet ons waak? Wie kan ons nog in hierdie dae na luister en glo wat hulle verkondig? In Jud. 1 word hierdie mense redelik duidelik beskryf. (“Maar hierdie mense praat lasterlik oos dinge waarvan hulle geen kennis het nie. Hulle is soos verstandlose diere: al waarvan hulle kennis het, is hulle natuurlike drange, en juis dit is hulle ondergang. Verskriklik sal hulle lot wees, want hulle het dieselfde pad as Kain geloop, vir geld het hulle dieselfde bedrog as Bileam gepleeg, soos Korag het hulle in opstand gekom, en dit was hulle ondergang. Hulle besoedel julle liefdesmaaltye met hulle skaamtelose uitspattighede en sorg net vir hulleself. Hulle is wolke wat geen reën bring nie en deur die wind verby gewaai word. Hulle is bome wat selfs in die seisoen nog geen vrugte het nie, wat ontwortel en morsdood is. Hulle is woeste golwe van die see; hulle laat hulle skande soos skuim opspat. Hulle is sterre wat uit hulle baan geslinger is. God hou vir hulle plek gereed in die duister dieptes, waar hulle ewig sal bly. Dit is oor hierdie mense dat Henog, wat van die sewende geslag na Adam was, geprofeteer het. Hy het gesê: “Kyk, die Here kom met sy duisende heilige engele en Hy sal oor almal oordeel. Hy sal al die goddelose dinge wat hulle in hulle goddeloosheid gedoen het, en oor al die lasterlike dinge wat hulle teen Hom gesë het”. Hierdie mense kla gedurig en is altyd ontevrede met hulle lot. Hulle leef net volgens hulle eie begeertes, praat groot en sê vleiende dinge van mense om daaruit vir hulleself voordeel te trek” (Jud. 1: 10-16)). Is daar iemand wat jy herken uit hierdie bybelboek van Judas. Dan het jy reeds ‘n blik waarop jy bedag moet wees wanneer jy mense ontmoet, en weet dat jy versigtig moet trap om diesulkes, want Jesus Christus het ons geleer en ons reeds duisende jare gelede getoon waarteen ons moet waak (Jud.1: 17-18).

Hierdie mense bring verdeeldheid en hou van chaos. Hulle is nie onder leiding van die Heilige Gees nie (“Hierdie mense bring verdeeldheid; hulle word deur hulle natuurlike drange beheers en nie deur die Gees van God nie.”(Jud. 1: 19)). Paulus waarsku ons in Fillipense om versigtig te wees vir mense wat kwaad stig en klem lê op betekenislose dinge. Dinge wat nie so belangrik is dat dit die moeite werd is om daaroor af te stig of ‘n nuwe gemeenskap van gelowiges te begin nie (“Pas op vir daardie dwaalleraars; pas op vir daardie mense wat kwaad stig; pas op vir daardie betekenislose besnydenis! Ons het die ware besnydenis, óns wat God deur sy Gees dien, óns wat ons op Christus Jesus beroem en nie op die uiterlike dinge vertrou nie” (Fil. 3: 2-4)). Ook in 1 Timoteus word ons gewaarsku dat daar vals leerstellinge van bose magte sal wees, leerstellinge van mense sonder gewete; mense wat allerhande onsinnige reëls en regulasies sal neerlê wat sonder enige betekenis of navolgenswaardig is (“Die Gees sê uitdruklik dat in die eindtyd sommige afvallig sal word van die geloof. Hulle sal misleidende geeste navolg en die leerstellings van bose geeste aanhang. Hierdie dwaalleraars is skynheilige leuenaars wie se gewete toegeskroei is. Hulle verbied mense om te trou en om bepaalde soorte kos te eet. Maar God het die voedsel gemaak, sodat dié wat glo en tot kennis van die waarheid gekom het, dit met danksegging kan gebruik. Alles wat God gemaak het, is immers goed. Niks wat met danksegging ontvang word, is verwerplik nie, want dit word deur die woord van God en deur die gebed geheilig” (1 Tim. 4: 1-5); Sien ook Kol. 2: 20-23). Ook in Openbaring word ons gewaarsku teen die dwaalleraars, wat valsheid liefhet, onsedelik leef, mense wat geen waarde aan lewe heg nie en allerhande afgode aanhang (“Buitekant is die dwaalleraars, die bedreërs en die onsedelikes, die moordenaars en die afgodsdienaars en almal wat valsheid liefhet en doen” (Open. 22: 15)). Ook die Psalmdigter het reeds eienskappe van die dwaalleraars of goddeloses uitgelig, naamlik dat hulle meer waarde heg aan hulle hartsbegeertes as aan die Skepper van hemel en aarde (“Ja, ‘n goddelose spog oor sy hartsbegeertes, en terwyl hy wins maak, vervloek en verag hy die Here” (Ps. 10: 3)).

Hoe moet ons dan reageer op al hierdie gevaar tekens waarop ons moet let? Ook hier is daar vir ons aanduidings, neergelê in die Bybel, van hoe ons moet reageer op die aanslae van hierdie aardse bestaan; riglyne wat ons moet volg en wat ons kan help om ligvoets deur valshede te stap. In 1 Johannes waarsku Paulus ons om nie die dinge van hierdie wêreld lief te kry nie, want dit dryf ‘n wig tussen ons en God (“Moenie die sondige wêreld liefhê nie. As iemand die wêreld liefhet, is die Vader se liefde nie in hom nie. Die wêreldse dinge – alles wat die sondige mens begeer, alles wat sy oë sien en begeer, al sy gesteldheid op besit – kom nie van die Vader nie, maar uit die wêreld. En die wêreld met sy verleidelike dinge gaan verby, maar wie die wil van God doen, bly ewig lewe.” (1 Joh. 2: 15-17)). Ons moet voortgaan om ons lewens voort te bou in geloof, gebed en afhanklikheid van God, die Vader, die Seun en die Heilige Gees (“Julle geliefdes, moet egter voortgaan om julle lewe te bou op julle allerheiligste geloof. Bid altyd deur die krag van die Heilige Gees. Bly in die liefde van God. Vestig steeds julle verwagting op die barmhartigheid van ons Here Jesus Christus wat die ewige lewe aan julle sal gee” (Jud. 1 20-21)). In 1 Johannes wys Paulus ons op die leuenaars wat Jesus Chris tot leuenaar wil maak, terwyl hulle self die pad totaal byster is. (“Wie is die leuenaar anders as hy wat nie wil erken dat Jesus werklik die Christus is nie? Hy is die antichris, hy wat nie die Vader en die Seun wil erken nie” (1 Joh. 2: 22)). Ons moet egter bly vashou aan die waarheid en ons moet besef dat ons niks anders nodig het nie (“Wat julle betref, wat julle van die begin af gehoor het, moet in julle bly. As wat julle van die begin af gehoor het, in julle bly, sal julle ook in die Seun en in die Vader bly. En dit is wat die Seun ons belowe het: die ewige lewe” (1 Joh. 2: 24-)), want die Gees bly in ons en gee ons daagliks leiding (“Wat julle egter betref, die Gees waarmee Hy julle gesalf het, bly in julle, en julle het niemand anders nodig om julle te leer nie. Sy Gees leer julle alles, en wat Hy julle leer, is die waarheid en geen leuen nie. Ja, soos Hy julle geleer het, moet julle in die Seun bly.” (1 Joh. 2: 27)).

Ons moet egter ook daarop let dat indien daar twyfel is om ons, moet ons alles in ons vermoë doen om ons oor hulle met versigtigheid te ontferm en hulle na die regte pad te help lei (“Oor dié wat in twyfel verkeer, moet julle julle ontferm. Ander moet julle red deur hulle uit die vuur te ruk. Oor ander moet julle julle met versigtigheid ontferm…” (Jud. 1: 22-23); (“Moet hom egter nie soos ‘n vyand behandel nie, maar wys hom tereg soos ‘n broer.” (2 Tess. 3: 15)). Ons moet ook vir almal bid, ongeag of hulle vriend of vyand is. Wees egter verseker dat as jy alles in jou vermoë gedoen het om ‘n persoon wat afgedwaal het te waarsku oor sy verkeerde weë, en hy nie ag slaan op jou waarskuwings nie, en ook die geloof in Jesus Christus nie sy eie gemaak het nie, sal jy jou deel gedoen het, en het jy geen verdere skuld daaraan nie (“Maar as jy ‘n goddelose waarsku, en hy bekeer hom nie van sy goddeloosheid en sy goddelose lewenswyse nie, sal hy deur sy sondeskuld sterf, en jy, jy het dan jou eie lewe gered” (Eseg. 3: 19); “God het die wêreld so liefgehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie maar die ewige lewe sal kan hê.” (Joh. 3: 16)). Aan God kom alle eer toe! Want Hy bewaar ons, lei ons en begenadig ons (“Lof aan God. Aan Hom wat magtig is om julle van struikeling te bewaar en julle onbevlek en met vreugde sy heerlikheid te laat aanskou, aan die enigste God, ons Verlosser deur Jesus Christus ons Here, aan Hom behoort die heerlikheid en die majesteit, die krag en die mag, van alle ewigheid af, ook nou en tot in alle ewigheid!” (Jud. 1: 23-25)).

Kom ons lewe bedag op moontlike struikelblokke in ons pad deur dit versigtig te benader, ons plig in alle opsigte te doen, en die verleidelikheid van die wêreld ligvoets te vermy.